Flashguns – Passions Of A Different Kind
Het uit London afkomstige Flashguns is een typisch Engels bandje. Drie jongenmannen, net niet modieus gekleed, maken alternatieve gitaarrock met een klein postpunk- en britpoprandje.
Debuutalbum Passions Of A Different Kind is dan ook precies wat je verwacht van een soortgelijk bandje. Tien veelal uptempo songs die samen bijna drie kwartier duren, waarop de heren hun - wederom typisch Engelse - invloeden niet onder stoelen of banken steken.
Bands als The Cure en The Smiths worden duidelijk aangehaald in zowel het spel van de hele band als de zang van frontman Sam Johnston. Alles is goed en bovendien geloofwaardig uitgevoerd en het resultaat is prima album.
Maar meer dan prima is het helaas niet. Het album bevat namelijk, op misschien de titelsong na, niet echt een duidelijk aanwijsbare song die de band op een hoger vlak kan tillen. De liedjes zijn verre van slecht, maar zijn eigenlijk nooit echt memorabel.
Kleurloos
De productie is in handen van Luke Smith (Foals, Depeche Mode) en Barney Barnicott (Kasabian, Muse, Arctic Monkeys), niet de minsten dus. Toch weten ze het album geen echte eigen kleur mee te geven. Misschien ook omdat de basis op zichzelf al wat kleurloos is.
Thuis in Groot-Brittannië gaat deze band er wel komen, heel zeker omdat ze gesteund worden door de NME, maar internationaal zal dit weinig doen. Daar is het allemaal net iets te Engels en niet iets te middelmatig voor. De echte anglofiel doet zichzelf tekort door dit niet op zijn minst te beluisteren, maar voor ieder ander is er genoeg dat interessanter is.
| Beoordeling: |
Startpagina