Oneohtrix Point Never – Replica
Geluiden die je herkent, onderbewust al jaren met je meedraagt. Opgepikt uit reclames of op feestjes in de achtergrond meegekregen flarden van het muzikaal behang, Oneohtrix Point Never boort deze aan en activeert ze.
Replica – het zesde album van Daniel Lopatin als Oneohtrix Point Never – is een verzameling van deze geluiden, uit hun context geknipt en opnieuw aan elkaar geplakt in vernuftige muzikale collages begraven in effecten, echo's en analoge synths. Hierdoor ervaart Replica voortdurend als een botsing tussen vervreemding en herkenning.
Af en toe leunt Oneohtrix Point Never tegen Flying Lotus aan, zoals in het beknellende Child Soldier of de juist lichtere titelsong, Replica. Jazzy in combinatie met elektronica, maar opvallend genoeg zonder duidelijk aanwijsbare beat, een enkel nummer uitgezonderd.
Replica zweeft meer, van begin tot eind, als algen die dansen op een zee van nostalgie en herkenning. Soms rustige, soms dreigend of wild, maar altijd met verrassing en de diepte van de zee onder zich.
Spelcomputergeluiden
Nassau, een van de hoogtepunten op de plaat, is opgebouwd uit stemsamples (kleingeknipt tot de beat), andere geluiden van het menselijk lichaam, spelcomputergeluiden, vogels en jazzpiano omringend met effecten. Langzaam bouwt Oneohtrix Point Never hier atmosferisch dansnummer uit, maar wel voor mensen met moeilijke benen.
Typerend voor de hele plaat. Zelfs op zijn meest toegankelijke momenten is Replica een plaat voor mensen opzoek naar avontuur. Voortdurend uitdagend, opzoek naar het geluid van de toekomst met samples uit het verleden. De ultieme retromania, vernieuwing op de schouders van de geschiedenis.
| Beoordeling: |
Startpagina