Widowspeak – Widowspeak
Stel je voor, de romantiek van Chris Isaak in zijn hang naar de jaren vijftig uitgevoerd met de charme van Catpower. Verleidelijke lo-fi met vrouwelijke vocalen. Dat is het geluid van het gelijknamige debuut van Widowspeak.
Reverbgitaren waarin de rokerige stem van zangeres Molly Hamilton een warm en zacht bed vindt. Er net niet te ver in weggezakt, praat zingend over de ingetogen lo-fi. In tien nummers legt het trio uit Brooklyn een warme, zachte deken aan retro-indiepop over de luisteraar.
Uitschieters zijn de eerste twee nummers, Puritan en Harsh Realm. De laatste een, slepend gezongen liefdesverklaring van Hamilton ondersteund door een meesterlijk eenvoudige gitaarpartij, die voor het grootste gedeelte uit een toon in galm bestaat. Puritan, de opener, een croonershoegazevariant.
Nadeel daarvan is wel dat de rest van de plaat daarna wat tammetjes overkomt. Met twee hoogtepunten achter de rug, zakt in Nightcrawler – psychedelische surf – het niveau iets terug. Maar wordt nergens slecht of vervelend. Daar is de plaat met 34 minuten überhaupt tekort voor.
Liefdespijn
In Gun Shy, het zesde nummer van de plaat – oftewel de opener van kant B – vinden we dan het volgende hoogtepunt. Alsof Chris Isaak zelf even de studio in is komen lopen voor de gitaarpartij. Het is de verleidelijke croon van Hamilton die het echter met haar liefdespijn helemaal eigen maakt.
In het goede half uur dat Widowspeak duurt, ontgaat het bijna dat dit het debuut van het trio betreft. Alle nummers zitten zo vernuftig, precies en kloppend in elkaar dat het klinkt alsof de band al decennia bestaat. Net als de dromerige rockabilly die het trio maakt, overigens. Verlokkende treurnis, als van alle tijden.
| Beoordeling: |
Startpagina