David Lynch – Crazy Clown Time
Ruim dertig jaar staat de naam David Lynch al voor het surrealisme in de film. Onnavolgbaar in zijn plots, gecreëerd in een werelden die in alles en tegelijkertijd in niets op de onze lijken. Beklemmend en vervreemdend in sfeer.
Een sinistere sfeer die bij hem in de vezels moet zitten, want ook in zijn muziek lijkt hij er voortdurend op uit om de luisteraar op het verkeerde been te zetten. Te beginnen met de stijlen die hij op Crazy Clown Time door de blender trekt. Alsof Brian Eno een americanaplaat maakt samen met Mercury Rev ten tijde van Lego My Ego.
Het absurdisme viert hoogtij. Lynch zijn stem in de metalen verpakking van een vocoder, dreigende orgelpartijen en elektronica die zo uit de jaren tachtig zijn gekropen en de gitaren die uit de echogrot lijken te komen. Een weerspiegeling van zijn eigen eclectische smaak, die van de jaren vijftig pop tot huidige elektronische muziek reikt.
Zo zou Pinky’s Dream even goed het resultaat kunnen zijn geweest van een samenwerking tussen The Cure, Sonic Youth en Calexico. Dit terwijl Good Day Today even goed mid-jaren tachtig het leven had kunnen zien in een zoektocht binnen de elektronische muziek. De beklemming en vervreemding zijn de verbindende factor.
Robot
Een enkele keer draait Lynch door, zoals in het zeven minuut durende Strange And Unproductive Thinking. Van begin tot eind gesproken woord in robotstem over nauwelijks verschuivende krautrock met Twin Peaks-gitaren.
Maar, mede dankzij de gastrol van Karen O (Yeah Yeah Yeahs), heeft David Lynch een intrigerend solodebuut neergezet. Een album dat meerdere luisterbeurten nodig heeft om te landen en niet met een half oor geluisterd kan worden. Zoals ook zijn films niet halfslachtig kunnen worden bekeken, maar wel tot denken aanzetten.
| Beoordeling: |
Startpagina