Shelby Lynne – Revelation Road
Wat doe je als je al bij zo’n beetje alle grote platenmaatschappijen albums hebt uitgebracht, maar je carrière desondanks wat stug verloopt? Inderdaad, een eigen label oprichten. Het legde zangeres Shelby Lynne geen windeieren.
Shelby Lynne is een erg veelzijdige singer-songwriter, maar ze wordt vooral erg in de countryhoek gedrukt. In de VS heeft Lynne dat predicaat al eind jaren negentig van zich afgeschud, met als gevolg dat ze sindsdien ook niet meer terug te vinden was in de countrylijsten. Het leverde haar wel een Grammy Award voor een popplaat op.
Het feit dat Lynne telkens voor meerdere albums getekend was bij grote labels als Epic (nu onderdeel Sony), Mercury (nu onderdeel Universal) en Capitol (EMI), zegt wel iets over haar talent. Maar ook dat ze moeilijk in een hokje te duwen valt. Want Amerikanen kunnen niet zo goed uit de voeten met een breed georiënteerde zangeres.
Lynne spotte er zelf mee door haar achtste album Identity Crisis te noemen. Haar dertiende album Revelation Road is de derde op haar eigen label Everso Records en tevens de derde plaat die overwegend volstaat met folknummers. Slechts een enkele keer kiest Lynne voor een moderne benadering van de genre, zoals op het titelnummer.
Conventioneel
Elders houdt de zangeres het op een meer conventionele invulling van folkmuziek, zoals duidelijk wordt op Woebegone, The Thief en Heaven’s Only Days Down The Road. De combinatie van akoestische gitaren over een bossanovaritme in Lead Me Love doen onmiddellijk denken aan jaren zeventig-ster Janis Ian.
Juist de nummers waarin de countryroots van Shelby Lynne bloot komen te liggen (Even Angels, I Want To Go Back, I Don’t Need A Reason To Cry) blijken de beste op Revelation Road. Tevens toont Lynne’s sobere doch smaakvolle productie dat haar stem weinig studio-effecten nodig heeft om zo prachtig te klinken.
| Beoordeling: |
Startpagina