Spectrals – Bad Penny
Achter de naam Spectrals gaat de 21-jarige Engelsman Louis Jones schuil. Op zijn debuutalbum Bad Penny brengt hij elf traditionele gitaarpopsongs waarbij hij zijn invloeden duidelijk op zijn mouw gespeld heeft. Misschien wel een beetje té duidelijk.
Vergelijkingen met Arctic Monkeys of liever zanger Alex Turners project The Last Shadow Puppets zijn snel gemaakt. Jones heeft een accent en zangstijl die haast identiek zijn aan die van Turner en muzikaal lijkt het geheel tot op zekere hoogte ook op dat van The Last Shadow Puppets, maar wel zonder de fantastische orkestraties.
Jones neemt alle instrumenten voor eigen rekening, met uitzondering van de drums. Dit zorgt voor een goed geheel en een duidelijke visie. Klanktechnisch klinkt het prettig ouderwets, maar stiekem wel een beetje als een verzameling demo's. Het grootste probleem is echter dat alles behoorlijk op elkaar lijkt.
Er wordt constant gebruik gemaakt van dezelfde effecten en iedere song heeft een soortgelijke sfeer. Soms neigt Jones meer naar de Stones, soms meer naar Elvis Costello en soms verschijnt een randje soul, maar uiteindelijk zijn de liedjes moeilijk van elkaar te onderscheiden.
Schaamteloos
Ook is alles schaamteloos retro zonder dat er iets eigens aan toegevoegd wordt. Dit is geen ramp en waarschijnlijk was dit juist de insteek van Jones, maar het resultaat is wat middelmatig. Juist een eigen element had het album op een hoger plan kunnen tillen.
Bad Penny heeft wel de perfecte lengte voor een soortgelijk album: onder de dertig minuten. Daarmee is het een charmant album om eens kennis van te nemen, maar dat geen echt blijvende indruk zal maken. Spectrals is wel een naam om te onthouden, want onder de oppervlakte lijkt iets moois te sluimeren dat er hopelijk in de toekomst uit komt.
| Beoordeling: |
Startpagina