Moholy-Nagy – Like Mirage
Moholy-Nagy zou als een superband kunnen worden betiteld, met leden van The Drift, Colophon, The Alps en Lazarus. Mooie namen, maar niet zo groot als de band waar alle drie de leden zo’n dertien jaar terug al aan de wieg van stonden, Tarentel; kleur en genrebepalend voor de ambient postrock.
Maar Moholy-Nagy schreeuwt dat niet van de daken. Liever houdt de band het mysterieus, verstopt zich achter de naam van de Hongaars-Amerikaans beeldenkunstenaar László Moholy-Nagy. Een naam die uiteraard niet alleen geldt als sluier, maar weldegelijk aansluit bij het geluid van Tarentel 2.0.
Want net als bij de beeldhouwer/schilder staat bij dit trio de beweging centraal. Maar dan in geluid; opwekkende soundscapes die voortdurend in beweging zijn. Gelaagde werkjes die zijn opgebouwd uit drones rond zich langzaam openvouwende of juist voort golvende motiefjes. Laverend tussen de ambient van Brian Eno en de krautrock van Can, soms lichtelijk rakend aan shoegaze.
Hoewel allen ontstaan uit improvisatiesessies, zijn de stukken duidelijk afgeronde gehelen, vaak de structuur van een golfslagbad volgend. Traag golvend, maar soms ook met beangstigend grote golven. Althans, in een natuurlijke omgeving zouden deze beangstigend zijn, maar in deze veilige omgeving eerder plezant.
Zonsondergang
De momenten dat het drietal niet tot exploderen komt, dan zijn het de kleine schakeringen in het geluid die het oor scherp houden. Vergelijking het met de wijze waarop licht weerspiegelt op de zee bij een zonsondergang. Voortdurend in beweging, bedrieglijk kalm en egaal, met slechts kleine – dreigende – verspringingen.
Waarmee we terug zijn bij Moholy-Nagy, die in beeld juist speelde met de beweging van het licht en nu daarvoor de soundtrack geschreven door deze heren. Geen Tarentel 2.0, niet zo definiërend, maar zeker zo fijn.
| Beoordeling: |
Startpagina