Peter Hammill – Pno, Gtr, Vox
De frontman van progressieve rockmastodont Van Der Graaf Generator laat zich op dit livedubbelalbum van zijn intieme kant horen met enkel piano, gitaar en de eigen stem tot zijn beschikking. Het resultaat is warm, duister, excentriek en zeer Engels.
Meer dan veertig jaar zit hij al in het muziekvak, maar Hammill lijkt nog niet van plan de handdoek in de ring te gooien. Eerder dit jaar verscheen met A Grounding In Numbers al een nieuwe loot aan de illustere Van Der Graaf Generator-stam, nu is er dus het sober getitelde solowerk Pno, Gtr, Vox.
Die spaarzame naamgeving reflecteert de simpele opzet van het album, dat uiteenvalt in een schijf gewijd aan nummers waarin de zanger zichzelf begeleidt op piano (onder het motto: “What if I forgot my guitar?”) en een andere waarin hij de gitaar ter hand neemt (“What if there were no piano?”).
In deze soloperformances krijgt Hammill de gelegenheid zichzelf veel directer uit te drukken dan in een bandcontext, wat er in combinatie met de organische productie voor zorgt dat dit album stukken warmer klinkt dan de vaak opzettelijk kil geproduceerde Van Der Graaf Generator-platen.
Verwrongen
Verdere consequentie van deze naakte aanpak is dat Hammills rauwe, getergde stemgeluid voortdurend op de voorgrond staat. Het geeft de artistieke liederen een donkere, verwrongen sfeer die herinnert aan acts als Pink Floyd en Current 93.
Het compromisloze karakter van het album zal grootschalig succes ongetwijfeld verhinderen, maar liefhebbers van Engelse gotiek wordt deze dubbelschijf zeker aanbevolen.
| Beoordeling: |
Startpagina