Josh Rouse & The Long Vacations - The Long Vacations
In de gevestigde orde van singer-songwriters heeft Josh Rouse zijn plek inmiddels wel gevonden. Op zijn negende album gooit hij het over een andere boeg. Helaas is verandering niet altijd verbetering.
Rouse, die het grootste deel van zijn leven in Amerika woonde en werkte, zocht zijn heil voor het maken van dit album in Spanje. Hier liet hij zich inspireren door het goede leven. Dat is te horen op Diggin’ In The Sand, het eerste nummer op het album dat opent met een vrolijk banjogeluid.
Ook het tweede nummer van de plaat is nog vermakelijk. Wat daarna aan Mediterraanse invloeden overblijft, is vooral vooral de ‘mañana mañana’-mentaliteit. Want de belofte die in het eerste nummer wordt gemaakt, wordt voordurend uitgesteld in de niet per se irritante, maar wel constant voortkabbelende deuntjes.
Rouse wil met de nummers op het album graag verwijzen naar het geluid van de vroege jaren zeventig, waarmee hij opgroeide. Zelf maakt hij de vergelijking met Sunny Afternoon van The Kinks, maar verder dan een vergezocht vleugje Paul Simon in Oh, Look What The Sun Did! komt het gevoelsmatig niet.
Statement
Met het album wil de zanger een statement maken over de wereld die door technologie meer een eenheid is geworden dan ooit tevoren. Helaas is het hem, met alle extra invloeden die tot zijn beschikking stonden, niet gelukt er iets spannends van te maken.
Op de aangename stem van Rouse is niets aan te merken, maar op het album lijkt alle pit te ontbreken. Het gevoel dat de plaat oproept, is vooral het verlangen naar zijn debuut Dressed Up Like Nebraska en zijn latere meesterwerk Under Cold Blue Stars.
| Beoordeling: |
Startpagina