Renske Taminiau – Move Me
Je studie geneeskunde opgeven voor een muzikantenbestaan; je zou wel gek zijn. Toch deed de Nederlandse zangeres Renske Taminiau het. Haar talenten kwamen echter beter tot hun recht op het conservatorium. Zoals ook te horen is op Move Me.
De jaren op het conservatorium hebben Taminiau goed gedaan, hetgeen reeds te horen was op de voorganger Waiting To Be Told. De jazzinvloeden van haar opleiding laat Taminiau ook op dit tweede album niet los en dat resulteert in kundig uitgewerkte arrangementen en lange muzikale passages die weten te boeien.
Move Me opent met Love, een conventioneel liefdesliedje met vaak de clichématige “I love you” erin. De lieflijke vocalen van Taminiau tegen het de achtergrond van een strijkkwartet en een xylofoon, maken het echter een bijzonder mooi en gemeend liedje. Op NY Sirens klinkt Taminiau net zo aanlokkelijk als de sirenes die ze bezingt.
Het album blijft hangen in een heerlijk lijzige sfeer, op nummers als Modern Chain Gang, Luna, het titelnummer en het fraaie Franstalige liedje Paris. Bovendien hebben alle liedjes een filmische kwaliteit. Taminiau vertelt een verhaal; niet altijd met zoveel woorden, maar de composities zorgen voor de juiste context.
Ether
Zelfs de meer popgerichte liedjes klinken allemaal dromerig, met op de achtergrond veel galmend koperwerk. Wanneer Stay gezongen zou worden door James Morrison, dan zou het waarschijnlijk continu op de radio worden gedraaid. Ook To Have & To Hold, een duet met Ruben Hein, zou het goed doen in de ether.
Met alle muzikale bagage en technische perfectie die de muzikanten op Move Me tentoon spreiden, krijgen de liedjes al snel het stempel “muzikantenmuziek” mee. Desondanks lukt het Renske Taminiau om de luisteraar toch te beroeren, zonder dat je bij het afspelen van dit album verdwaalt in virtuositeit. Alles is mooi in balans.
| Beoordeling: |
Startpagina