Laura Marling – A Creature I Don’t Know
Laura Marling is pas 21 jaar oud, maar is al even het kloppende hart van de Engelse folkrevival. In 2006 onder de vleugels – en in de armen van de frontman – van Noah And The Whale genomen, maar snel alleen op pad en inmiddels aan het derde werk sinds haar debuut uit 2008.
En zoals te verwachten is de jongedame gegroeid, vooral ook in gewicht. Het derde album A Creature I Don't Know is in toon en tekst een donkere en duisterdere kant die we nog niet eerder zo hoorde. Zwaar en geladen.
Zoals in The Beast, waar in een vechtende Marling tegen de donkere folk van Vic Chesnutt aan hangt. Een zwarte sfeer. Ergens in Marling schuilt een oude geest, met een tijdloos folkgeluid.
Maar dat betekent helaas niet dat alles even goed pakt. Zo is Night After Night een lang teleurstellend wachten tot Marling in emotie de juiste toon raakt. In plaats daarvan blijft zij hangen in een vrouwelijke impressie van Leonard Cohen, die nog net de jaren niet telt.
Jazz
Muzikaal zit de plaat perfect in elkaar. Traditionele folk aangevuld met jazzelementen, zoals in opener The Muse. Lichte arrangementen met koperblazers en strijkers die kleine accenten leggen, zoals in I Was Just A Card of Don’t Ask Me Why. Klein maar precies en precies op de breuklijnen in de nummers.
Mooi, warm en bij tijden dreigend en zelfs donker. Marling worstelt met haar zelf. Maar na tien nummers heb je nog steeds het gevoel dat Laura Marling nog lang niet het achterste van haar tong heeft laten zien, wat de titel geheel verklaart; A Creature I Don’t Know.
| Beoordeling: |
Startpagina