The War On Drugs – Slave Ambient
Als Bruce Springsteen in de jaren tachtig met U2 een kindje heeft gemaakt en dat vervolgens heeft laten opvoeden door Tom Petty en Spacemen 3, dan zou dat kindje The War On Drugs heten. Met als kleinkinderen Wagonwheel Blues en de net geboren Slave Ambient.
Op Wagonwheel Blues in 2008 nog met Kurt Vile in de gelederen, maar die koos kort daarop zijn eigen pad, net als de rest van de band. Op Slave Ambient doet Adam Granduciel het dan ook met een nieuwe eenheid. Echter minstens zo gericht en effectief in een grote mash-up van de popgeschiedenis.
Granduciel speelt en schrijft in eerste instantie liedjes, wortelend in de traditie waaruit Dylan, Springsteen en Petty voor hem tapten. Vanaf opener Best Night tot de afsluiter Black Water Falls is de plaat ontspannen, warm en vol.
Country, folk en rock-‘n’-roll waar vervolgens de recentere psychedelica en elektronica als doordrenkende knoflooksaus overheen wordt gegoten. Herhaling, echo, moeilijk terug te brengen ruis en feedback vormen een voortdurende onderlaag door de hele plaat.
Live
Een extra dimensie die alle nummers met elkaar verbindt en tegelijkertijd de spanning er in houden. Alsof je 46 minuten naar een liveset zit te luisteren. Drie kwartier waar nergens een streep door kan, geen moment dat je vooruit wil spoelen.
Maar ook niet direct een moment dat er echt uitspringt. Slave Ambient golft en hypnotiseert van begin tot eind op dezelfde lijn. Zonder dip, zonder overduidelijke piek, maar wel voortdurend op de toppen van het kunnen.
The War On Drugs staat op 12 augustus op Incubate, Tiburg.
| Beoordeling: |
Startpagina