Brian Eno – Drums Between The Bells

In zijn lange carrière is Brian Eno al meerdere bijzondere samenwerkingen aangegaan. Van no wave-artiesten als Lydia Lunch tot stadionacts als U2 heeft hij aan de hand genomen. Deze keer neemt de ambient- en minimalpionier de dichter Rick Holland in de armen.

Een bijzonder concept, waarbij Eno abstracte staccatopoëzie voorziet van even zo abstracte ambient en soundscapes. De botsing tussen woord en geluid begint met het jazzy Bless This Space. Een voelbare spanning, die een eruptie vindt in een gefrustreerde gitaarsolo, terwijl de woorden monotoon een baan door de ruimte zoeken.

Deze gaat direct over in Glitch, waarvan de titel het geluid geheel omschrijft. Een robotstem over hectische hoge bleeps. Intrigerende uitwerkingen over een futuristische wereld. Zo grijpend is echter niet de gehele plaat. Eno zelf brengt weinig nieuws in zijn geluid en komt zelden aan het niveau van Music For Airports.

Natuurlijk zijn daar de subtiele verschuivingen in de achtergrond, botsende beats en voortdurende golf in geluidstextuur. Maar door de gesproken teksten komt dit alles nog verder naar achter te liggen. Haast onopvallend.

Eentonigheid

Daarmee vervalt Drums Between The Bells bij momenten in eentonigheid en is de spanning volledig weg. Hoewel de woorden van Rick Holland zeker prikkelen, zijn zij niet altijd gebaat bij de bewerking van Eno.

Op den duur verlang je naar enkel de muziek of enkel de poëzie. Een mogelijk die overigens ook gewoon bestaat. Label Warp biedt namelijk deze cd ook als dubbelaar aan, waar de tweede enkel de soundscapes van dit album bevat. Alsof berekend op deze kritiek.

Lees meer over:
Tip de redactie