The Blood Arm – Turn And Face Me

Het uit Los Angeles afkomstige indierockviertal The Blood Arm heeft iets dat uniek is. Het is niet hun duidelijk op de jaren tachtig geschoolde muziek of een eigenzinnig, allesomvattend concept. Ze mogen zich als enige ter wereld de favoriete band van Franz Ferdinand noemen.

Het is dan ook geen verassing dat ze meer dan eens het voorprogramma van de Schotten mochten verzorgen. Muzikaal zijn er ook duidelijke overeenkomsten tussen de twee bands. Songs als Friends For Now en Temporary Women klinken als Franz Ferdinand ten tijde van You Could Have It So Much Better.

Het niveau van Franz Ferdinand haalt het echter nergens. De songs en ideeën zijn goed, maar echt briljant is het nooit. Daardoor valt The Blood Arm een beetje in de middelmaat van het genre. Leuk, maar net iets te veel en te opvallend leentjebuur gespeeld bij de top.

Daarmee is niet gezegd dat Turn And Face Me, hun derde album, een misser is. Op zichzelf is het namelijk prima, maar we hebben dit alles wel al eens eerder in een superieure uitvoering gehoord.

Glimlach

Gelukkig weten de drie heren en dame wel vaak genoeg een glimlach op het gezicht van de luisteraar te toveren. Tekstuele spitsvondigheden wisselen elkaar in rap tempo af en geven het album een prettig nerdy randje.

Turn And Face Me is daarmee als een fastfoodmaaltijd. Op het moment dat je het nuttigt lekker, maar achteraf laat het weinig indruk achter. Potentiële singletjes staan er gelukkig wel genoeg op, dus misschien net als eerder genoemd fastfood het best te gebruiken in kleine porties.

Lees meer over:
Tip de redactie