Steye – Lovedrum

Het Nederlandse Dox Records is een broedplaats voor talent. Benny Sings, Wouter Hamel en Giovanca hebben er hun thuis gevonden en ook multi-instrumentalist Steye mag zich een lid van de Dox-familie noemen. Lovedrum is zijn tweede album.

De muziek op Lovedrum is niet in een genrebenaming te vangen. Het album bevat met name Prince-achtige funk, maar dan in een lightuitvoering en versneden met elektronica en invloeden uit de gehele popgeschiedenis. Steye heeft bijna alle instrumenten zelf met verve ingespeeld.

Ook de productie heeft hij voor eigen rekening genomen en deze is uitzonderlijk goed. Alles klinkt transparant en compact, precies wat de liedjes nodig hebben. Steye's visie voor het album komt hierdoor zeer consistent over.

De songs zelf zijn echter van iets mindere kwaliteit. Ze zijn niet slecht, maar maken weinig indruk. Na een aantal luisterbeurten is er eigenlijk niets dat er echt uitspringt. Tenminste niet wat betreft de song zelf; productionele elementen zoals het gebruik van bepaalde effecten en synthgeluiden blijven wel hangen.

Accent

Steye's accent laat ook te wensen over. Zijn Engels is niet erbarmelijk, maar zijn Nederlandse afkomst is maar wat duidelijk in zijn uitspraak en dit is op bepaalde songs een beetje storend. Ook heeft hij er een handje van om letterlijk uit het Nederlands vertaalde uitdrukkingen te gebruiken in plaats van de correcte Amerikaanse of Engelse.

Dit alles gezegd is Lovedrum toch een prima album. Eigenzinnig en van deze tijd. Had het meer memorabele songs bevat dan was het misschien een instant nederpopklassieker geworden, maar zoals het er nu staat is het een heerlijk zomerse plaat.

Lees meer over:
Tip de redactie