Panda Bear – Tomboy

In het afgelopen decennium is Animal Collective uitgegroeid tot een van de invloedrijkste bands in de experimentele indierock. Zwaar gelaagde, multi-ritmische psychedelische rock met de nodige samenzang leveren keer op keer verrassende albums op. En ook de individuele leden zorgen keer op keer voor spannende albums.

Zo is Tomboy alweer het vierde solo album van Noah Lennox, beter bekend als Panda Bear. Een hele opgave na het warme, sfeervolle en zonnige Person Pitch, dat met een van de betere albums van 2007 was.

Ondanks het succes van zijn laatste soloplaat en de grote doorbraak van de band met Merriweather Post, kiest hij hier echter niet voor de makkelijke weg met een simpele kopie van een van beiden.

De basis blijft echter wel hetzelfde. Een goede dosis Beach Boys, met een forse injectie psychedelica vormen de ondergrond waarop hij zijn persoonlijke koor bouwt. Surfersbloed stroomt door Last Night At The Jetty en Surfer’s Hymn, waar Lennox het dichtst bij de voorganger komt.

Lengte

De verschillen zitten sowieso in de details. Licht hintend aan hiphop, knipogend naar electro en spelend met de drone. Het grote verschil zit hem in de lengte van de nummers. In plaats van lang uitgestrekte sfeer stukken, kiest hij hier voor de standaard poplengte. Daar in alle kleurtinten, vaak in grotere streken.

Gevolg is wederom een avontuurlijke plaat. Eentje die aansluit bij de voorgangers, maar er even goed van afwijkt. Soms gaand voor het minimale zoals in Drone, maar veelal met het maximale uit de kast.

Lees meer over:
Tip de redactie