Title Fight - Shed

Dat een band zeven à acht jaar bestaat is op zich geen noemenswaardig gegeven. Wanneer de leden van die band echter allen tussen de twintig en 22 jaar zijn en dit kwartet al drie EP's heeft afgeleverd, dan wordt dat een ander verhaal.

Zeker als de begin-twintigers dan ook nog met een prachtig debuut komen, waar die zeven jaar ervaring helemaal in door klinkt. Het geluid op Shed gaat terug naar de tweede helft van de jaren negentig.

Energieke, melodieuze punk met invloeden uit de indierock, zoals Fireside, Jawbreaker, Sunny Day Real Estate en Hot Water Music neerzetten. Title Fight bouwt hier op voort met een rauw en puur geluid.

Weliswaar is niet alles even overtuigend aan deze plaat, maar een aantal nummers blijft zeker hangen. De werkelijke uitschieter is daarbij 27 Times. Een requiem voor een verloren naaste over een riff die een ode lijkt aan Kurt Cobain. Maar belangrijker, het graaft zich in het hoofd om daar de hele dag te blijven hangen.

Verbindend

De twaalf punkrockliederen die stralen van jeugdigheid, maar even goed afwisseling en diversiteit bieden. Verbindende factor is de stem van Jamie Rhoden. Die rode lijn door de plaat is echter meteen ook de zwakte. Door de hele plaat klinken de vocalen het zelfde.

Rhoden zijn stem is rauw, gemeend, vol energie, maar biedt te weinig variatie om de volle dertig minuten te boeien. Storend wordt het echter nooit. Daar zorgt de variatie in de rest van de plaat wel voor.

Lees meer over:
Tip de redactie