Wye Oak – Civilian
Met The Knot, het tweede album van Wye Oak, had het duo de lat hoog gelegd voor de opvolger. Met Civilian gaat het tweetal echter met gemak over die lat heen. Tien nummers over eenzaamheid en twijfel, tot de top afgeladen met spanning.
Spanning die hoog wordt gehouden met trage opbouw naar ingetogen explosies. Als sissen tussen de tanden, wanneer je het eigenlijk uit wil schreeuwen. De hoge, kwetsbare stem van Jenn Wasner baadt vrijelijk in mix van slowcore, folk en shoegaze die multi-instrumentalist Andy Stack opbouwt.
Soms fluisteren de vocalen van ver achter uit de grote galm grot. Een mystiek die wordt versterkt door kleine voortdurende verschuivingen in muzikale palet er om heen. Wye Oak houdt je gedurende de gehele plaat op het puntje van de stoel met scherpe en gecalculeerde arrangementen.
Dit zonder een moment onnatuurlijk te klinken. Aanzwellende toetsen die aanvoelen als het jagen van de wind in Holy Holy, met schelle gitaar als slagen van de fietser tegen die wind in. Of de plotse wending met ijskoud scheurende gitaar in Dogs Eyes. Wye Oak roept voortdurend beelden op, maar niet alleen dat.
Traanbuis
Het tweetal boort zich onvermoeid een weg de traanbuis in. Want, zelfs als je geen woord verstaat van de bezongen eenzaamheid, de emotie – zonder pathetische te worden – druipt van Civilian af.
Meer nog dan The Knot kruipt Civilian in je bloedbaan met als hoogtepunt de titelsong, waarin de hemel letterlijk lijkt open te scheuren. Een band in de groei, met de lat waarschijnlijk nog niet eens aan het plafond.
| Beoordeling: |
Startpagina