Paulusma – Up On The Roof
Warm. Zonnestralen. Wind door de losse haren en een zonnebril voor de ogen om je te beschermen tegen de zwermen aan kleine vliegjes, terwijl je met open dak op roadtrip door een uitgestrekt landschap zoeft. Met als muzikale ondersteuning Up On The Roof van Paulusma op de boxen.
Opener Back Of Your Car – variatie op de Back Of A Car van Big Star – is een ode aan de vorig jaar overleden frontman van die band, Alex Chilton. Het zal dan ook niet verbazen dat deze qua muziek ook refereert aan de powerpopband uit de jaren zeventig. Een invloed die op meerdere momenten doorklinkt in Up On The Roof.
Op gehoor een zachte lenteplaat met een warm niets aan de hand gevoel. Een stap terug naar het Daryll Ann-geluid na twee meer donkere albums.
Maar Paulusma zou zichzelf niet zijn, als hier en daar in de teksten toch niet een zwaardere toon aan werd gegeven. Zo wordt in Something In Return over een pakkende melodie met een even pakkend refreintje het seksueel misbruik in de kerk bezongen.
Kerkklokken
Geen luchtig onderwerp in een lekker luchtig jasje. Pop verwijzend naar de jaren zestig, met als detail kerkklokken die accenten in de melodie leggen.
Vooral die Amerikaanse pop uit de jaren zestig heeft een stempel gedrukt op de derde solo-cd van Paulusma. Het is alsof hij je meeneemt in een met bloemen beschilderde bus met een surfplank er bovenop het dak.
Erfenis
Dit bouwend op de erfenis van onder andere Buffalo Springfield. Maar wel met moderne toevoeging. Lichte drumcomputer op de achtergrond bij Fallin'. Gedegen studiowerk, prachtige dubbele gitaren.
En uiteraard de prachtige samenzang met zijn broer, zoals we die ook al kennen van Daryll Ann. Liedjes die bol staan van het vakmanschap, pakkend zijn en je ongeacht het onderwerp een fijn gevoel geven.
Spaarlamp
Vrijwel elk nummer neurie je na de eerste luisterbeurt mee. Het hoofd gaat even op zorgeloos en de spaarlamp straalt net een stukje feller. Paulusma doet weliswaar weinig nieuws op Up On The Roof, maar de kwaliteit waar hij dat mee doet staat buiten kijf.
Elf stuks waar niets op aan te merken valt en waar Fred Astaire al tapdansend zijn hoed vooraf zou nemen. Waarschijnlijk knikt Alex Chilton zelfs ergens goedkeurend het hoofd.
| Beoordeling: |
Startpagina