Low Vertical – I Saw A Landscape Once
In 2009 tipte de Belgische radiozender Studio Brussel de Low Vertical al op haar site. De band deed hen mede dankzij de ijle zang denken aan Radiohead. Nu, bijna twee jaar later, is daar het debuut van de Vlaamse kwartet. En dat debuut maakt deze tip meer dan terecht.
Maar ook onderscheidt de band zich op I Saw A Landscape Once meteen van het gegeven vergelijkingspunt. Hoewel de link met Radiohead – ten tijde van OK Computer – nog steeds te leggen valt, gaat de band hier veel breder. Elementen van indietronic worden eenvoudig gemixt met slowcore, emo en indierock.
Afwisseling en verrassing die door de hele plaat je op het puntje van de stoel houden. Elk nummer heeft onverwachte maarr even plezante veranderingen, die je vaak op het verkeerde been zetten.
Zo bouwt PlanetMinusMonkey vanuit kleine indietronic met samenzang atmosferisch op naar de climax. Maar juist op het moment dat je denkt daar aan te komen, stort de band zich in een spiraal langs de piano naar beneden. Dit om te eindigen in een ijzig stuk postrock met electro doorwoven.
Gemak
Met hetzelfde gemak zet het viertal na de titeltrack een accordeon in bij Fat Rabbit, na een paar afsluitende maten die tegen Fugazi aan leunen. Niets lijkt onmogelijk.
Het is alsof The Notwist en Sigur Rós samen een kindje hebben gekregen en het hebben laten opvoeden door Radiohead en Snow Patrol. Van al deze opvoedkundige elementen heeft Low Vertical zijn geheel eigen geluid gemaakt.
Kruipt
Zo heeft Get Rid Of The Monster In You de scherp snijdende gitaren van de IJslanders onder de hooks van Snow Patrol. Dit aangevuld met hoorn en bombast, een nummer dat diep onder de huid kruipt.
Dat wordt vervolgens afgelost door snoeiharde elektro in Unterseeboot. Om vanuit daar naadloos over te gaan in het volgende hoogtepunt, At The Point Of No Return.
Slowcore
Een rustige slowcoreballad die wordt opgevrolijkt met flarden uit een drumcomputer en verlichtende synthesizers eindigend in gehijg en galmende vocalen.
En zo biedt elk nummer zijn eigen avontuur. De Belgen vieren weliswaar de langste formatie ooit, maar beter zouden zij fier zijn op dit debuut van Low Vertical. Er moet namelijk iets goed misgaan als deze niet hoog op de eindlijstjes van 2011 prijkt.
| Beoordeling: |
Startpagina