James LaBrie – Static Impulse

Met zijn tweede soloalbum onder eigen naam bewijst James LaBrie dat hij net als zijn Dream Theater-kompanen niet bepaald milder wordt met de leeftijd.

Dat wil overigens niet zeggen dat dit door kan gaan voor een nieuw Dream Theater album: daarvoor zijn de nummers sowieso al veel te compact. “Gotenburgmetal met wat progressieve elementen,” noemt de zanger het zelf.

Met wat heftig instrumentaal gefröbel schiet opener One More Time uit de startblokken en niet lang daarna vliegt het stevige gebrul van drummer Peter Wildoer je om de oren.

De boodschap is duidelijk: James LaBrie mag dan wel langzaam maar zeker richting de vijftig kruipen, hij is allesbehalve uitgeblust.

Overweldigend

Zoals wel te verwachten is bij een plaat van dit progressieve icoon is de geluidsdichtheid ook verderop in het album bij tijd en wijle behoorlijk overweldigend, maar niet zodanig dat de schijf bezwijkt onder alle noten.

Opvallend is eerder hoezeer de zanger erin slaagt muzikale excessen te vermijden. De duur van de stukken illustreert dat ook. Het dozijn dat LaBrie dit keer met creatieve partner en toetsenist Matt Guillory heeft geschreven, klokt namelijk zonder uitzondering in tussen de drieënhalf en (ruim) vijf minuten.

Niet bepaald wat je noemt progressieve lengten. Derhalve is het ook niet zo vreemd dat LaBrie zijn werkstuk zelf bestempelt als Gotenburgmetal.

Melodieus

Daar zijn trouwens nog wel meer goede redenen voor aan te dragen. Zo is het album in Zweden gemixt door Jens Bogren, die zich bijvoorbeeld ook over werk van Soilwork heeft gebogen.

De belangrijkste overeenkomst is echter wel het sterk melodieuze karakter van het metalen materiaal op deze plaat, waarvoor natuurlijk niet in de laatste plaats de prachtige zanglijnen van LaBrie zelf verantwoordelijk zijn.

Dat gezegd hebbende laat enkel het nummer This Is War direct aan Zweden denken en klinkt de afsluitende ballade Coming Home zo Amerikaans als maar zijn kan.

Dominant

De brullen van Wildoer zijn trouwens ook niet dominant genoeg om de plaat in die Scandinavische hoek te drukken en dat is eigenlijk maar goed ook, want zo’n geweldige strot heeft deze man nu ook weer niet.

Het is zo ongeveer het enige echte minpunt van dit over het geheel genomen geslaagde en diverse album.

8/10

Lees meer over:
Tip de redactie