The Posies – Blood/Candy

Vanaf het eerste album – Failure - in 1988 vallen in recensies van The Posies twee vergelijkingen te lezen. Ten eerste wordt het singersongwriter duo dat de kern van de band vormt keer op keer vergeleken met het duo Lennon/McCartney. Ten tweede is er de voortdurende verwijzing naar Big Star.

Helaas heeft het de band uit Seattle nooit het succes opgeleverd dat The Beatles wel had. Dit terwijl toch elk album dat de heren in de jaren ’90 afleverden een juweeltje in powerpop en collegerock was.

Het uitblijven van groot succes leek de band eind jaren ’90 de das om te doen, toen het kwam met wat de laatste plaat had moeten zijn; Success.

Maar de twee kernleden – Ken Stringfellow en Jon Auer - bleven samen live spelen. Dit naast de eigen activiteiten en werk bij bands als R.E.M. en gezamenlijk naast Alex Chilton in Big Star.

Tegen alle verwachtingen in kwam er dan toch een nieuwe plaat in 2005, Every Kind Of Light. Maar wederom geen succes en weer werd het relatief stil. Om dan nu, na vijf jaar, alsnog met een opvolger te komen. Het zevende album sinds 1988.

Popliedjes

En bij deze plaat gaat de gedachte naar het openingsnummer van de voorganger, It’s Great To Be Here Again. Want The Posies zijn terug. Pakkende melodieën, prachtige harmonieën van twee stemmen die voor elkaar gemaakt zijn verpakt in popliedjes met een stevige rockrand.

Een aantal nummers zijn directe verwijzingen naar hun beste werk uit de jaren ’90. So Caroline en The Glitter Prize zouden niet hebben misstaan op Frosting On The Beater, en de rocker Take Care Of Yourself past in de stijl van Amazing Disgrace. The Posies zou echter The Posies niet zijn als het zichzelf niet ook voor deze plaat opnieuw uitvond.

Nieuw

Met name nummers als Accidental Architecture (waar we de introductie van Beach Boys in het geluid van de band horen), Plastic Paperbacks (met verwijzingen naar Queen) bewandelt de band duidelijk nieuwe paden.

En ook topper Cleopatra Street laat een ander geluid horen. Maar steeds met die kenmerkende signatuur van The Posies.

Met Blood/Candy bewijst het duo Stringfellow/Auer wederom met eer de titel Lennon/McCartney van hun generatie te dragen. Nu alleen hopen dat het niet bij miskend genie blijft, zoals het geval bij hun andere grote referentie Big Star. De vaste schare fans valt hier in ieder geval geen buil aan.

8/10

Lees meer over:
Tip de redactie