Edwyn Collins – Losing Sleep
Het had niet veel gescheeld of we hadden nooit meer iets van Edwyn Collins gehoord. In 2005 overleefde hij twee hersenbloedingen, waarna hij maanden aan bed gekluisterd lag.
Niet in staat te lezen, schrijven of spreken. Een loodzwaar traject van revalidatie volgde, maar in 2007 nam Collins de muziek weer ter handen en kwam terug met Home Again.
En nu is hier Losing Sleep. Drie jaar verder, maar terugvallend op het geluid dat hij creëerde met zijn band Orange Juice of eerste soloplaten, inmiddels 20 tot 30 jaar terug. Dat dan weer wel in een moderner jasje.
Het soort gruizige pop, ontstaan in de nadagen van de punk, met een likje soul erover. Popliedjes met scheurende gitaren en blazers en de rauwe onvaste donkere stem van Collins.
Pop
Losing Sleep heeft in veel dezelfde sfeer van Brick By Brick, het popalbum van Iggy Pop. Net als op dat album uit 1990 is erop dit album uit vele vaatjes in de rock en pop wel een liedje getapt. Van de ruigere rock nummers tot de fijnere popplaat. En ook hier is samengewerkt met een aantal aansprekende namen uit muziek.
Leden van The Cribs, The Drums, Franz Ferdinand en The Smiths passeren de revue en geen van allen onverdienstelijk. Ze zorgen er mede voor dat deze plaat zo’n breed pallet aan kleuren aanbiedt. Collins laat met deze plaat horen door de wol geverfd te zijn, maar dit zonder zijn jeugdige elan te verliezen.
Soul
Eenenvijftig jaar is de man inmiddels en met Losing Sleep laat hij horen welke muzikale stromingen en veranderingen hij in die tijd heeft meegekregen. Een likje soul in de ritmesectie onder gewoon fijn eigenwijze popliedjes.
Met hoogtepunten als I Still Believe In You (dat in goede aarde zal vallen bij fans van Bad Lieutenant) of de rocker What’s My Role (over zijn eigen terugkeer aan het front) zet Collins een van de betere poprockplaten van het moment weg. Het klinkt niet vernieuwend, maar is wel zo fris en eerlijk dat je er niet om heen kan.
Dus wellicht is 2010 dan het jaar waarin iedereen Edwyn Collins’ naam leert onthouden. Zestien jaar na zijn grootste hit, A Girl Like You. Dat ene nummer dat echt iedereen kent, maar waarvan niemand weet van wie het in hemelsnaam is.
8/10
Startpagina