Een duik in het Top 40-hitdossier leert dat Ilse DeLange pas in 2008 haar eerste (solo) top 10-notering had, met het door Macho Psycho geproduceerde So Incredible. Toch geeft DeLange met Next To Me weer de voorkeur aan volwassen liedjes boven een hitsalbum.

Hoewel er genoeg materiaal voor handen was om een volledig album uit te brengen, koos DeLange ervoor om een plaat te maken met slechts acht nummers (en amper dertig minuten).

Ze ziet toekomst in het concept van de '8-track', naar eigen zeggen omdat ze nu sneller albums achter elkaar zal uitbrengen.

Een ander reden is om meer coherente albums af te leveren. Niet dat hiervan geen sprake was op eerdere albums van de Almerlose countryzangeres. In tegenstelling juist: albums van Ilse DeLange waren telkens op zichzelf staande entiteiten en niet zomaar een collectie liedjes.

Toch vond de charmante blondine het nodig om nog even te refereren aan het voorgaande album, met het titelnummer nota bene. De bovengenoemde redenen om een plaat met slechts acht nummers uit te brengen worden hierdoor behoorlijk afgezwakt.

Country

Eerste single Next To Me fungeert als een link tussen de popplaat Incredible – waarop DeLange soms klonk als Natasha Bedingfield – en deze release, waarop country weer de boventoon voert, na zeven jaar relatieve afwezigheid.

Zo horen we pedalsteelgitarist Paul Franklin prominent terug op Next To Me. Het album is bovendien opgenomen in countryhoofdstad Nashville, net als debuutplaat World Of Hurt.

Stroperig

De ballads van DeLange zijn altijd wat stroperig, met uitzondering van haar oprechte uitvoering van het van Kieran Halpin geleende All The Answers. Dat is niet veel anders met de door Lyle Workman geproduceerde nummers Time Out en Beautiful Distraction.

Waar de rijke, volle orkestratie op Time Out een filmische kwaliteit en dramatische diepgang heeft, is het op Beautiful Distraction – het liedje dat het titelnummer had moeten zijn – erg overdadig. DeLange had dit nummer klein moeten houden.

Radioliedjes

DeLange bewijst met Next To Me opnieuw dat ze als geen ander perfecte radioliedjes kan schrijven. Almost en Carousel zijn twee van de beste popliedjes die ze tot op heden op plaat heeft gezet. Paper Plane lijkt geïnspireerd door nog zo’n feilloze radiohit: Chemistry van Semisonic.

Het 8-track-concept van Ilse DeLange blijkt een schot in de roos. Strenge kwaliteitscontrole gaat weliswaar ten koste van de kwantiteit, maar er staat geen slecht nummer op Next To Me. Deze lightversie van Ilse DeLange is prima te verteren.

8/10