Soms moet je een stapje terug doen om weer vooruit te kunnen. Toen The Magic Numbers na vier jaar bijna onafgebroken optreden een rustpauze inlaste, kwamen de creatieve sappen langzaam weer bovendrijven.

Behalve allerlei solo- en nevenprojecten resulteerde dat in het derde album The Runaway.

De eerste twee albums van de band – bestaande uit Romeo Stodart en zijn zus Michele en Sean Gannon met zijn zus Angela – volgden een soortgelijke formule: luchtige indiepop met een sixtiesvibe en harmonieuze samenzang á la The Beach Boys en The Mamas & The Papas.

The Runaway is geproduceerd door Romeo Stodart en Björk-producer Valgeir Sigurðsson. De benadering is anders dan op The Magic Numbers en Those The Brokes, vooral vanwege subtiele elektronica en de nadruk op strijkers.

De orkestrale arrangementen zijn van de hand van Robert Kirby, die gewerkt heeft met onder andere Nick Drake, Elton John en Elvis Costello. Kirby overleed op 3 oktober 2009; The Runaway is de laatste plaat waarvoor hij arrangementen schreef.

Weelderig

Het album start met de slepende, rijk georkestreerde ballade The Pulse, dat een soortgelijke structuur en sfeer heeft als A Day In The Life van The Beatles. Met zijn donderde drumslagen en aanzwellende strijkers is Dream Of A Revelation slechts een hitrefrein verwijderd van een Jeff Lynne-productie.

Niet enkel de orkestpartijen zijn weelderig, maar ook de gelaagde samenzang op Hurt So Good. Op de ijzige folkballad Restless River maakt de delicate instrumentatie plaats voor de wollige harmonieën.

Grootsheid

Only Seventeen is een klein liedje dat relatief klein gehouden wordt. In het daarop volgende Sound Of Something pakt de band uit met een grootsheid die we gewend zijn van Coldplay, waarna The Magic Numbers bezint op het soulvolle The Song That No One Knows.

Typische met galm doorspekte retro-indiepopliedjes als Once I Had en A Start With No Ending zijn onbeduidend in het kielzog van Belle and Sebastian en Camera Obscura, terwijl het door de zusjes gezongen Throwing My Heart Away een welkome aanvulling is.

Eerbetoon

Als eerbetoon aan Kirby eindigt de plaat met een opname van het orkest dat zijn arrangement van The Pulse speelt, zonder verdere begeleiding van The Magic Numbers.

In tegenstelling tot de eerste twee albums klinkt de productie op The Runaway erg overdadig. Toch zijn het vooral die op Brian Wilson geënte productie en de orkestpartijen van Kirby die de aandacht afleiden van de mindere nummers. Als The Magic Numbers nog een stapje terug had gedaan, dan volgde wellicht een kritischere selectie van het songmateriaal.

7/10