In de Griekse mythologie is Aphrodite de godin van de liefde, van schoonheid en van seksualiteit. Binnen de iconologie van de popmuziek is Australische popprinses Kylie Minogue het equivalent van deze Griekse übermensch, maar naast oppergodin Lady GaGa is ze inmiddels niet meer dan een aards nimfje.

Minogue heeft altijd een wat dubieuze rol gehad wat haar platen betreft. Na haar immense succes als actrice in de soapserie Neighbours, kwam ze terecht in de indertijd onstopbare hitmachine van het Britse producerstrio Stock/Aitken/Waterman.

Na haar breuk met dit illustere drietal maakte Minogue een draai van 180 graden. Ze bracht twee albums uit die op een meer volwassen publiek gericht waren en ging in duet met Nick Cave and The Bad Seeds. De kleine zangeres overtrof haar succes uit de late jaren ’80 met comebackalbum Light Years (2000) en het daaropvolgende Fever (2001).

Hitmaker Stuart Price (The Killers, Madonna, Gwen Stefani) geldt als raadsman van Minogue en tevens als voornaamste producer en mixer op Aphrodite. Met een leger aan gecertificeerde liedjesschrijvers aan boord (samen verantwoordelijk voor vele tientallen Top 40-hits), zou dat een dijk van een popplaat moeten opleveren.

Radiovriendelijk

Aphrodite borduurt verder op de radiovriendelijke synthpop van voorgangers Fever en X, aangevuld met de disco-elemementen van Light Years. De sensuele pop van Body Language wordt slechts zijdelings aangehaald, op het nummer Cupid Boy.

Eerste single All The Lovers is een wat slap Erasure-achtig liefdesliedje. Het is geschreven door Jim Eliot en Mima Stilwell van Kish Mauve, wiens nummer 2 Hearts door Minogue gecoverd werd op X. Get Outta My Way klinkt als een borrelende mix tussen Esmée Denters en Katy Perry.

Songfestivalgehalte

De eerste vijf tracks zijn sterk, maar halverwege kakt Aphrodite behoorlijk in. Middelmatige liedjes als Illusion, Cupid Boy en Looking For An Angel hebben een hoog songfestivalgehalte en missen lef en pit.

Daarmee is Aphrodite één van de zwakste Minogue-albums uit haar catalogus. Gevestigde namen als Tim Rice-Oxley (Keane), Jake Shears (Scissor Sisters), Calvin Harris en Nerina Pallot voegen geen nieuwe dimensie toe aan het Kylie-universum.

Gatekeeper

Kylie Minogue geeft haar fans wat ze willen; degelijke, vrolijke popliedjes van om en nabij de drieënhalve minuut met haar typerende nasale zang. Stuart Price zorgt voor een consistent geheel, al is zijn functie van gatekeeper discutabel.

Aphrodite is nauwelijks meer dan een geüpdate Stock/Aitken/Waterman-productie minus de onverslijtbare hitrefreintjes. In een popklimaat dat wordt beheerst door prikkelende hits van diva’s als Lady GaGa, Rihanna en P!nk, blijft Kylie nog steeds dat brave Neighbours-meisje.

6/10