Black Francis - Nonstoperotik

Soms is de hoop er dat reputaties platen schrijven. In het geval van Black Francis zou dan alles wat uit zijn handen vloeiden puur goud zijn. Zijn jaren als voorman bij The Pixies hebben hem een ongekroonde indiekoning gemaakt en een haast goddelijke status gegeven.

Helaas is het niet de status, maar Charles Thompson IV zelf die de nummers schrijft. En dan blijkt zilver en zelfs brons ook een mogelijkheid.

Niet slecht, maar zeker niet zo spannend als de titel Nonstoperotik impliceert. Nergens is Black Francis echt opwindend.

Een paar keer komt Thompson boven het maaiveld uit. Wild Son, waarin hij klinkt als J.J. Cale in zijn beste dagen, is een fijn bluesje dat het hart een beetje harder doet kloppen.

Crooner

Zo ook When I Go Down On You, een slepende up-tempo ballad waar hij zich haast ontpopt als crooner eerste klas. Een trucje dat hij in Nonstoperotik nog eens op trager en overtuigender niveau weet te herhalen.

Hoogtepunt van de schijf komt echter helemaal aan het einde met Cinema Star. Hier laat Thompson horen dat hij nog steeds gewoon een ontiegelijk lekkere pophook in huis heeft, gecombineerd met enorm krachtige pakkende refreintjes.

Middelmaat

Maar op de keper genomen is Nonstoperotik een toch wat middelmatige plaat. Wheels, een cover van Flying Burrito Brothers, doet zelfs in handen van Black Francis wat een cover over het algemeen doet: niet uit de verf komen. Vooral omdat Thompson hier klinkt als een enigszins overstuurde Bruce Springsteen.

Volgens de artiest zelf zijn al deze nummers het resultaat van een oude gitaar die onlangs in zijn bezit is gekomen. Deze gitaar bracht hem inspiratie en een hoop prachtige akkoorden. Wellicht zit hem daar de erotiek in, de sexuele spanning van een man en zijn nieuw gevonden gitaar.

Helaas komt die spanning in veel van de liedjes op Nonstoperotik niet naarvoren en bewijst de ongekroonde koning van de indiepop voor een tweede plaat op rij ook de middelmaat te beheersen.

6/10

Tip de redactie