Eluvium - Similes

Matthew Cooper, de man achter Eluvium, heeft na zeven jaar besloten het eens over een andere boeg te gooien. Na vier platen van glitch ambient met fragmentarische pianostukken in bedwelmende instrumentale nummers, werpt hij zijn stem en popstructuren in de strijd.

Met name Copia uit 2007 heeft Eluvium binnen de ambientwereld internationale faam gegeven, en met de introductie van vocalen lijkt hij nu deze faam uit te willen breiden.

Een monotoon desolaat ambientlandschap dat refereert naar Brian Eno’s werk met daarover langgerekte drones vormt de basis voor een stem die hangt tussen Ian Curtis en Stuart A. Staples (Tindersticks).

Dromen

Samen creëert dit een zeer rustgevende sfeer als in dromen met een monotone sprookjesverteller, daar Cooper meer mompelt dan zingt. Het is dan ook vooral het geluidenpallet dat de beelden schetst. Similes is daarmee een plaat waarop je mee kunt drijven, golvend op de kabbelende tonen.

Toch is dit niet zomaar een achtergrondplaatje voor net voor het slapen gaan geworden. Eluvium weet namelijk op zeer subtiele wijze je gemoedstoestand de beïnvloeden. Bij Nightmare 5, een van de instrumentale tracks, blijf je ook echt met een zeker benauwend gevoel zitten.

In The Motion Makes Me Last zorgen diezelfde tonen ervoor dat je net zo zoekende bent als de protagonist die daar overheen ‘I am a vessel between two places I haven’t been’ bromt.

Landschap

Muzikaal meandert Similes zich dus door het landschap van je gevoel. Cooper trekt je de kant in waar hij je wil hebben, maar nooit met grootse gebaren. Daardoor is het een grijpende, maar nergens aangrijpende cd geworden.

Niet een van de nummers vliegt uit de bocht of steekt de kop boven het maaiveld. Het is een constante aanval op de onderbuik, maar eentje zonder harde stoten.

Baanwissel

Het is dan ook een album dat zijn tijd nodig heeft alvorens het zich werkelijk onder de huid nestelt. Heeft het zich daar eenmaal een plaats veroverd, dan wringt hij alle kanten op en levert bij tijd en wijlen zelfs kippenvel op.Toch lijkt Similes een tussenstation, waar van baan wordt gewisseld.

Het kan nog niet tippen aan Eluviums beste instrumentale werk, mede omdat de stem wel erg op de vlakte blijft. Maar wel een interessante en veel belovende baanwissel, die Eluvium mits verder uitgewerkt, wel eens naar een gouden toekomst kon brengen.

7/10

Tip de redactie