Tom McRae - Alphabet Of Hurricanes
Tien jaar na zijn naamloze debuut en een nominatie voor de Mercury Prize komt Tom McRae met zijn vijfde plaat.
Nog steeds het grote publiek niet bereikt, zoals Damien Rice en Gonzales dat wel deden, maar ook nog steeds mooie en eerlijke folk georiënteerde liedjes.
Na twee toch enigszins teleurstellende platen is Alphabet Of Hurricanes een verademing. Opener I Still Love You laat McRae van een vrolijkere kant zien dan ooit eerder. Iets wat gedurende de gehele plaat doorspeelt.
Het album is luchtiger, maar zeker niet luchtig. Het is alsof de donkere wolken naar een lichtere tint grijs zijn verschoven.
Geluidsdeken
Toch zijn de mooiste momenten op de plaat die waar de wolken toch weer even helemaal dicht trekken. Out Of The Walls, het traagste en kaalste van de plaat, slechts piano, een sporadisch klappende hand in een warm atmosferische knisperende elektronische geluidsdeken en lichte tonen van een harp, snijdt in diepe droefheid door je ziel (de aanwezigheid van Ben Christophers in de achtergrond zal daar wellicht bij helpen).
Dat gevoel wordt dan helaas vrij snel te niet gedaan door het opvolgende Me & Stetson, wat een leuke meestamper is, maar niet meer dan dat.
Kroeg
En daar heeft Alphabet Of Hurricanes er helaas meer van. Liedjes die niet slecht zijn, maar waarbij het ook niet moeilijk voor te stellen dat de gasten in een goed gevulde kroeg er bij de lokale stadstroubadour overheen zit te kletsen.
I Won’t Lie, een trage, ietwat gemakkelijke polka of het wel heel erg naar Damien Rice riekende Can’t Find You zijn goede nummers maar geven toch ook die ruimte voor afleiding.
Gelukkig worden deze nummers gespiegeld door Summer Of John Wayne, waarin ijzige gitaren je bij de oren grijpen, of Best Winter dat uit een haast naakte schoonheid opzwelt in hummende koortjes, piano en gitaar om vervolgens de plaat te besluiten in simpel getokkel. Liedjes die zo de eeuwigheid in mogen.
Compact
Bijna alle instrumenten zijn door McRae zelf ingespeeld en de overige muzikanten laten stuk voor stuk meerdere kanten van hun talent zien. Hierdoor is de cd wel heel compact in geluid geworden.
De composities zijn, ook bij de zwakkere liedjes, goed. Tom McRae heeft een zeer fijne kleine 40 minuten in elkaar geknoopt tot een plaat die op momenten echt weet te raken. Maar op momenten dat ook helemaal niet doet.
7/10
Startpagina