The Heights - Dreammaps
Vier jaar terug waren zangeres en drummer een item, nu bij de tweede plaat van The Heights is dit niet meer het geval. Dreammaps is een scheidingsplaat, dus.
De scheiding tussen Naomi van der Ven en Marc van der Holst, en uiteindelijk ook de scheiding tussen de drummer en de band.
Logisch om in de scheidingsplaattraditie – Bob Dylan, Fleetwood Mac en onlangs Eels – door te denken. Maar dit is een recensie, geen geschiedenisles.
En buiten de thematiek houdt de vergelijking met bovenstaande artiesten muzikaal snel op. Niet elke band in scheiding klinkt meteen als Rumors van Fleetwoord Mac, en zo ook Dreammaps niet.
Treurrandje
Daar moeten we eerder denken aan Magnapop, The Breeders, Bettie Serveert, Belly, Seedling en Throwing Muses. Lichtelijk opgewekte indiepop met een treurig randje, die toch stemt tot vrolijk meeklappen.
En daar nodigt opener California Sage ook meteen tot uit. Sterker, het begint met enkel geklap alsof de band wil zeggen “Oke, dit is de scheidingsplaat, maar verwacht geen donkere-wolken-muziek.”
Spanning
Een up-tempo-feelgood geluid dat de hele plaat hoog wordt gehouden, maar met zinnen als It’s simple and it’s plain/I think I lost you today (California Sage) is er een voortdurend spanningsveld tussen toon en woord. Een fijne spanning.
Maar niet scherp genoeg om tot een meesterwerk te leiden. Hoe wel het zeker een plaat is die goed gedijt in de cd-speler, wordt het niveau van de bovengenoemde genregenoten nooit getopt.
Winterdagen
Dit komt mede ook doordat er veel mooie, fijne indiepop liedjes opstaan, maar geen echte uitschieter. Alleen bij Already There en opvolger After The Shocks ontstaat het gevoel dat de band uit de bocht gaat vliegen. Toch gebeurt dat dan toch net niet, terwijl juist dat deze plaat van leuk naar een hoger plan had kunnen tillen.
Het blijven fijne liedjes die je graag meeneuriet, die het goed doen op zonnige winterdagen, maar nooit ontbranden in een hart verwarmend inferno dat deze winter zo hard nodig lijkt.
7/10
Startpagina