Massive Attack - Heligoland

Massive Attacks vijfde studioalbum, Heligoland, had er eigenlijk zo’n vier jaar geleden al moeten zijn, maar werd keer op keer uitgesteld. Robert Del Naja en Grant Marshall bleven maar aan de nummers pielen en schaven, en materiaal voor minstens drie platen werd bij het vuilnis gezet.

Dat is meestal geen bijster goed voorteken. Denk bijvoorbeeld aan Chinese Democracy van Guns ‘n’ Roses en The Prodigys Always Outnumbered, Never Outgunned.

Zo erg is het met Heligoland gelukkig niet gesteld, maar aan de inmiddels torenhoog opgelopen verwachtingen voldoet deze langspeler helaas ook niet.

Duo

Sinds Mezzanine is Massive Attack een duo, maar ook op deze plaat krijgen ze uiteraard weer vocale bijstand van een keur aan gastzangers.

Opnamen met Mike Patton en Elisabeth Fraser (die eerder de vocalen van de hit Teardrop verzorgde) haalden het album niet, maar composities met Tunde Adebimpe (TV On The Radio), reggaezanger Horace Andy, Martina Topley-Bird, Guy Garvey (Elbow), Damon Albarn (Blur, Gorillaz) en Hope Sandoval (Mazzy Star) kwamen wel door de keuring heen.

Samenhang

De band kwam altijd goed weg met gebruik van meerdere vocalisten, maar op Heligoland is dit ‘trucje’ zo ver doorgevoerd dat de samenhang van de plaat eronder lijdt. Zo brengt de licht nasale stem van Topley-Bird een heel andere sfeer in de nummers dan bijvoorbeeld het veel warmere stemgeluid van Andy.

Daarbij zijn de gastvocalen van Carvey op Flat Of The Blade niet buitengewoon geïnspireerd, en klinkt ook Topley-Bird bij lange na niet zo bevlogen en beklemmend als ze op bijvoorbeeld Tricky’s Maxinquaye of haar eigen album The Blue God doet.

Uitschieters op het album zijn Splitting The Atom, opener Pray For Rain, Paradise Circus en Atlas Air, dat is opgebouwd rond een aanstekelijk orgeltje en qua synths en zang zo op Mezzanine had kunnen staan.

Afval

Nummers die het duo beter ook bij het afval achter had gelaten zijn het eerder genoemde Flat Of The Blade en het op drum ‘n’ bass geïnspireerde en gedateerd aandoende Babel. Saturday Come Slow met Damon Albarn is in eerste opzet mooi, maar werkt nergens naartoe.

De som der delen maakt van Heliogoland nog net een mooie plaat, maar het is ook weer niet het meesterwerk waar we al die tijd op hebben zitten wachten.

Wat vindt ú van deze cd? Laat het weten op NUjij!

7/10

Tip de redactie