Pantha Du Prince - Black Noise

Black Noise, het geluidsequivalent van blacklight, is een laagfrequente toonhoogte onhoorbaar voor het menselijk oor. Onhoorbaar, maar niet zonder effect op het menselijk wezen.

Het is die frequentie die je het gevoel geeft dat de duivel over je rug loopt, de lichte rilling van de huid, de beangstigende sensatie niet alleen te zijn in de kamer.

Een geluid vol spanning dus. Een spanning die de minimal techno van Pantha Du Prince ook heeft. Donkere lome dance waar het beste is de tranen op weg te dansen, alleen thuis of alleen op de dansvloer.

Maar hoe dan ook alleen, want de muziek van deze Duitser boort een oergevoel in de onderbuik aan dat de wereld om je heen doet vergeten. Een dikke waas omwikkelt je en je bent even weg, alleen met de beat en de lagen aan belletjes, omgevingsgeluiden en bliepjes die daar omheen zijn gelegd.

Donker

Hendrik Weber, de geboortenaam van de Duitse technoproducer, creëert een donkere wereld, waarbinnen Im Bann het meest opvallende geluid is. De afwezigheid van een beat, de shoegazemuur van ruis en het grindpad dat de basis voor de track vormt geven alle spanning die je van muziek mag verwachten.

Pantha Du Prince laat zich niet binden door het genre. Zo laat hij in het poppy Stick To My Side, waarmee een brug wordt geslagen naar het meer indie georiënteerde publiek, Panda Bear zingen: ‘Why stick to the things that I already know?’.

En inderdaad, waarom zou hij. De Duitser probeert de grenzen van de minimal techno naar shoegaze en indiepop op te rekken en brengt met zijn eerste plaat op Rough Trade het genre een stap dichter naar de mainstream.

Levend

Dichter naar de mainstream, maar niet in de mainstream. Black Noise is geen compromis voor een groter publiek, maar maakt wel die stap naar een breder publiek. De meest toegankelijke minimal techno van het moment, zonder verlies aan intensiteit.

Fijne beats met vele belletjes opgenomen in de bergen in Zwitserland. Blieps, levende geluiden en veldopnames worden in een machtige geluidscollage samengebracht.

Een collage die begint in geroezemoes en omgevingsgeluid in het meteen meeslepende Lay In A Shimmer en na 70 minuten alles in stilte achterlaat. Nou ja stilte, in onhoorbare maar o zo aanwezige zwarte ruis.

9/10

Tip de redactie