Shining (NO) - Blackjazz
Met een desolate dubbel gedubde krijs word je het universum dat Shining (NO) heet ingetrokken. Negen nummers en 58 minuten later is je wereld veranderd om nooit meer hetzelfde te worden.
Industrial, black metal, jazz in de HSL gezet om de diepste krochten van je ziel door te denderen. En dat komt hard.
Niet de meest voor de handliggende combinatie, maar het lijkt alsof Frank Zappa hier een aantal extreme noise- en metalmuzikanten om zich heen heeft verzameld om de nummers van Sun Ra in te spelen.
Op de vijfde plaat van het Noorse gezelschap wordt het sinds 2001 opgebouwde geluid geperfectioneerd en eindelijk van een passend label voorzien. Na 2010 zal niemand meer bij Blackjazz aan zwarte jazzmuzikanten denken, maar aan de gefreakte industrialmetal van Shining (NO) en alle bands die in zijn spoor zullen kruipen.
Mechanisch
Met een haast aan onmenselijk grenzend geluid, hectiek en snelheid vliegen mechanisch precies en getailleerde stukken je om de oren. Dit is geen plaat voor mensen met een zwakke maag, maar meer voor de liefhebber van een goed apocalyptisch film of boek.
Krijsende en piepende gitaren als in Omen of de atonale jazzsaxofoon die er doorheen blèrt in Healter Skelter zijn vast tekenen dat het einde der tijden nakend is.
Jazz
Healter Skelter is sowieso een van de beste nummers op de plaat, wellicht omdat hier het thema waar rond wordt gespeeld het duidelijkst aanwezig is. De saxofoon heeft sterk de voorgrond gekregen, terwijl de drums een vrijere jazzsfeer in de metal ramt.
Experimentele metal op zijn best waarin de haast onvoorstelbare crossover wordt gerealiseerd. In Fisheye worden de dansers onder ons bediend, met een sterk industriële beat waarover opgepompte vrije gitaar-, toetsen- en saxofoonpartijen. Tegen het eind krijg je zelfs even de indruk dat Coltrane de studio binnen is komen lopen.
Enslaved
Een andere hoogtepuntje is de King Crimson cover 21st Century Schizoid Man waarop Enslaved-zanger en landgenoot Grutle Kjellson de vocalen op zich neemt. De wijze waarop de Noren hier helemaal losgaan en eindigen in een noisekakofonie is bij de goden af. Gestructureerde hectiek in perfectie.
Dat er daarna bijna twee minuten slechts een afbouwende distortie is te horen is na negen nummers vol tempo en precisiestampen het moment van rust waarop je zat te wachten. Maar wel met een brede glimlach van genoegdoening op het gezicht.
9/10
Startpagina