Tim Knol - Tim Knol
Na het optreden van Tim Knol in De Wereld Draait Door waarin Matthijs van Nieuwkerk hem met Neil Young vergeleek en en passant vergat dat Johan ook uit Hoorn kwam, heeft het twintigjarige talent weinig introductie meer nodig.
Wie hem de afgelopen jaren al niet ergens in een voorprogramma van onder andere Johan had gezien, kent de jongste Excelsiortelg nu van tv.
Na het uiteenvallen van The Squires begon Neil Young zijn lange internationale muzikale carrière samen met een stel andere getalenteerde twintigers, waaronder Stephen Stills, in Buffalo Springfield.
Dat was in 1966 en nu in 2010 is er een Nederlandse twintiger die dat geluid even komt oppoetsen. Net als bands als Wilco, The Jayhawks of het Nederlandse Daryll Ann grijpt Knol terug op rootsrock uit de jaren '60. En net als deze artiesten doet hij dat met een geheel eigen draai.
Zonnig
Het meeste doet Tim Knol nog denken aan The Jayhawks. Het warme, haast zonnige geluid, de wel gefabriceerde liedjes en de scheurende Gibson SG die daardoor heen knalt. Alles geeft je dat fijne melancholische gevoel dat je zoekt in muziek.
Daar speelt de ervaren begeleidingsband (onder andere Anne Soldaat en Jeroen Kleijn) natuurlijk een belangrijke rol in. Maar het is ook duidelijk dat Knol op zijn twintigste de rol van gezel binnen het Excelsiorgilde van de ambachtelijke liedjes allang ontgroeid is.
Houthakkersblouse
Op Tim Knol valt geen toon ongepast, staat geen nummer te veel. Het is het debuut waar je op je twintigste alleen van kan dromen. Goed, de muziek draagt een zwartwit geblokte bloes, maar een plaat mag ook gewoon goed zijn zonder te verrassen.
Er is goed in pa’s platencollectie gegraven en daar heeft Knol van al dat vinyl zijn eigen geluid gesmolten. Een geluid dat diep in de groef geperst mag worden.
Tim Knol zal niet de originaliteitprijs winnen, maar met zoveel kwaliteit gaat hij zeker hoge ogen gooien in 2010. Een boud statement, net halverwege januari, maar een dat met deze plaat moeilijk valt tegen te spreken.
9/10
Startpagina