Adam Green - Minor Love

Als zanger van The Moldy Peaches genoot Adam Green enige bekendheid dankzij een hitje in de film Juno. Een solodoorbraak wil er echter maar niet van komen en zijn zesde plaat Minor Love gaat daar ook niet voor zorgen.

Minor Love is geen wereldschokkende plaat, maar dat kun je ook moeilijk van Green verwachten. De cd volgt gewoon het pad dat de zanger met Garfield in 2002 betrad. Korte en akoestische liedjes ondersteund door zijn timide stem.

Zo klokt geen enkel liedje op het album langer dan drie minuten. Dat is fijn, eindelijk eens een artiest die het niet nodig vindt om liedjes met allemaal moeilijkdoenerij verschrikkelijk uit te rekken.

Basis

De standaardformulie die Green hanteert begint op den duur enigszins te vervelen, maar behoudt toch tot en met het laatste nummer haar charme. Het is ook een kunst om tegen alle muzikale vooruitgang in te gaan en terug te keren naar de basis.

De nummers waarpop Green afwijkt van zijn formule maken het echter pas echt interessant. Oh Shucks klinkt bijvoorbeeld meer als een smerig garagebandje. Dat kan nog wel eens leuk uitpakken op het podium.

Electronica

Ook Lockout springt er tussenuit, dankzij het gebruik van de nodige electronica en zelfs een paar trompetten. Geen slechte keus aangezien laatstgenoemde perfect aansluit bij het klassieke geluid dat Green etaleert.Zo bloedt het album op de tweede helft niet dood, maar krijgt de cd nog een extra impuls.

Die impuls was nodig, maar ook al is het erg mooi, spannend wordt het niet echt. Minor Love is dan ook niet gemaakt voor het grote publiek, maar voor een niche, die de liedjes op waarde kunnen schatten.

Hetzelfde

Minor Love is absoluut geen slechte plaat, maar bevat simpelweg te veel van hetzelfde om het als echt goed te bestempelen. Als Green vijftig jaar geleden met dit album op de proppen was gekomen was hij nu de één van de grootsten. Maar daar is het nu te laat voor.

Achterin het boekje van de cd staat de tekst ‘nothing lasts’. Nogal ironisch, aangezien Green van zijn eerste tot en met zijn laatste plaat steeds hetzelfde trucje uitvoert. Als hij zijn eigen devies eens serieus neemt belooft dat nog wat voor de toekomst.

7/10