Het optreden dat de Amerikaanse grungerockband Nirvana op 30 augustus 1992 op het Engelse Readingfestival gaf, is sinds kort verkrijgbaar op cd en dvd. Verplichte kost voor fans, een mooi tijdsdocument voor muziekliefhebbers.

Het gonsde het hele weekend al van de geruchten: Nirvana zou niet komen, want zanger/gitarist Kurt Cobain lag in coma; het zou de laatste show van Nirvana zijn; de band had door alle roddels die in pers over Cobain en zijn gezin verspreid werden geen zin meer om op te treden.

Niets van dat alles blijkt waar als de band het podium op stapt, al wordt Cobain om met alle geruchten de spot te drijven door muziekjournalist Everett True in een rolstoel het podium op gereden.

Eenmaal bij de microfoon staat hij op, zingt ‘Some say love it is a river’ (de eerste regel van het nummer The Rose van Bette Midler) om vervolgens in elkaar te zakken.

Bootleg

Het is het begin van wat de geschiedenisboeken in zou gaan als een van de betere optredens van het Amerikaanse drietal. Tot dusver alleen ‘verkrijgbaar’ als bootlegvideo, nu dan eindelijk officieel uitgegeven.

En terecht. De setlist blijkt achteraf bezien bijna een Greatest Hits. Bijna heel Nevermind komt voorbij, de ‘hits’ van Bleach en ook een aantal liedjes van In Utero worden hier ‘getest’. Daarnaast is goed te zien wat een overweldigende energie en dynamiek de drie mannen uit Seattle in hun liveshows wisten te stoppen.

Voor mensen die minder bekend zijn met Nirvana biedt deze show een mooie tegenhanger van het beeld dat velen van hen ongetwijfeld van Cobain hebben: de depressieve zelfmoordenaar.

Van zijn hilarische opkomst tot aan zijn laatste close-up grijns in de camera toont de frontman zich hier echter een eersteklas lolbroek.

Boston

Het mooiste voorbeeld hiervan komt tot uiting als de band uit het niets Boston’s More Than a Feeling in zet, wat vrijwel naadloos overloopt in doorbraakhit Smells Like Teen Spirit, maar ook Cobain’s gevatte opmerkingen tussen de nummers door doen zijn tragische einde bijna vergeten.

Ene ‘Tony’ danst een gedeelte van het optreden als een ADHD-er aan de coke in het midden van het podium, mooi het gat tussen bassist Krist Novoselic en Cobain opvullend. “Hij schrijft nog steeds al onze nummers”, zijn de enige woorden die Cobain aan de aanwezigheid van ‘Tony’ schenkt.

Polly

Cobain laat vooral in Polly en Smells Like Teen Spirit nog eens horen dat hij in tegenstelling tot wat het Amerikaanse muziektijdschrift Rolling Stone al jaren probeert vol te houden toch echt geen begenadigd gitarist is.

Maar dat maakt niks uit, want daar gaat het bij Nirvana ook niet om. Het overweldigende succes lag niet in de gitaartalenten van Cobain, maar vooral in zijn songschrijverschap.
De ijzersterke combinatie van eenvoud en overtuigingskracht. Daar hoef je geen Jimi Hendrix voor te zijn (al waagt Cobain zich eveneens aan het Amerikaanse volkslied).

Feedback

De geluidskwaliteit van Live at Reading is niet ideaal, er sluipen hier en daar nogal wat onbedoelde feedback-piepjes doorheen, wat de dvd leuker maakt dan de cd. Ook zijn op de cd alle gesprekjes tussen de nummers door en de maffe intro’s (waaronder het stukje Boston) weggelaten, waardoor het geheel nogal droog overkomt.

Afgezien van die kleinigheden blijft deze uitgave van Nirvana’s Live at Reading een mooi tijdsdocument, dat verzorgd is uitgevoerd. Die afgeragde bootleg-VHS kan nu definitief richting de vuilnisbelt.

8/10