Een half jaar na het uitkomen van het experimentele, soms dreigende en dan weer naar ambient neigende Ki album komt briljante excentriekeling Devin Townsend alweer met de tweede schijf van zijn nieuwe project op de proppen.

Bij beluistering daarvan schieten woorden als direct, dansbaar en compact te binnen: heel anders dan de voorganger dus, maar desondanks weer heel herkenbaar Townsend.

Jawel, een dansplaat – anders valt dit tweede deel uit het Devin Townsend Project vierluik bijna niet te betitelen.

Met openingsnummer Addicted! (alle titels op dit album zijn voorzien van een enthousiast uitroepteken, het slotlied krijgt er zelfs twee) wordt de toon van het album meteen gezet.

De zware riff aan het begin wordt al snel voorzien van een dansbare dreun, waarna we getrakteerd worden op de schitterende zang van onze eigen Anneke van Giersbergen, die samen met de projectleider alle memorabele refreintjes op dit album voor haar rekening neemt.

Onbekommerd

Lekker onbekommerd dansen dus, maar natuurlijk wel op de typische Townsend manier, dat wil zeggen op een muur van geluid met een redelijk bizarre, spirituele ondertoon, zij het dat deze hier wat minder nadrukkelijk aanwezig is dan op Ki.

Weliswaar kent ook deze plaat de voor dit heerschap onvermijdelijke vreemde elementen, maar opvallend is toch vooral hoezeer Townsend zich ditmaal weet te beheersen: zo is Bend It Like Bender! misschien wel het meest rechttoe rechtaan (dans)lied dat hij ooit heeft geschreven.

Toegankelijk

Daarmee is Addicted een heel direct toegankelijke schijf geworden met tien nummers die je meteen meeslepen en welhaast geen moment langer uitweiden dan strikt noodzakelijk (nou ja, de eerste zestien seconden van Resolve! kan onze gekke maestro het toch niet laten even heerlijk raar te doen).

Supercrush!, Hyperdrive!, de quasi stompzinnige ballad Ih-Ah! en de prachtige vocalen van Anneke op Numbered! vormen maar enige hoogtepunten op een album dat eigenlijk geen zwakke ogenblikken kent.

Universum

Met Ki en Addicted heeft Townsend onder dezelfde bandnaam twee volstrekt verschillende albums uitgebracht, die beiden een klein, maar volledig universum vormen en tezelfdertijd alle twee typisch Townsend klinken.

Toegegeven, qua diversiteit legt hij het (nog) af tegen een genie als Zappa. Wat hij echter zeker al wel met laatstgenoemde gemeen heeft, is dat zijn muziek werkelijk een genre op zich vormt. Alsook dat je ieder album van zijn hand eigenlijk blind kunt aanschaffen, omdat het altijd linksom of rechtsom zeer de moeite waard is – zo ook dit.

9/10