Molina & Johnson - Molina & Johnson

Tien dagen hebben ze zich afgezonderd van de rest van de wereld, ergens in het hart van Texas. Samen biertjes drinken, samen praten, maar bovenal samen muziek maken.

Elkaar aansporend, aanvullend en bekritiserend zijn Jason Molina en Will Johnson tot veertien nummers gekomen die zij het publiceren waard vonden.

En dat zijn ze. Het meesterbrein achter Songs: Ohia en Magnolia Electric Co. en de grote man achter Centro-matic en South San Gabriel hebben elkaar bij momenten op een hoger plan weten te zetten en een aantal pareltjes op schijf gezet.

De gebroken, rokerige stem van Johnson sluit wonderwel aan bij de brekende crooner stem van Molina. Samen zetten zij de haren op je arm overeind.

Stempel

De plaat begint meteen goed met Twenty Cycles To The Ground, waar Johnson de hoofdrol heeft. Samen met het aansluitende All Falls Together is hier duidelijk de persoonlijke stempel te horen.

De eerste dichtbij Centro-Matic, de tweede dichtbij Molina’s alter ego’s, met een bescheiden rol voor de ander. Beide prachtnummers, waarna de twee echt samensmelten.

Te beginnen met All Gone, All Gone, waarin Will Johnson een duet aangaat met folkrock zangeres Sarah Jaffe in een traag afgespeelde jaren ’30 deltablues.

Onderbuik

Om vervolgens een mes in de onderbuik te zetten bij Almost Let You In. Het is Johnson die krakend inzet “Granted that I ever, ever stop playing to win/Could you find it in the cards to bring me into the light?” en Molina die kreunend met tweede stem je het nummer verder intrekt om daarna te antwoorden. Precies wat de twee samen kunnen bereiken, zich wringend onder de huid.

Met nog maar vier tracks in de plaat is hij dus al zijn aanschaf waard. Maar toch is het niet al zegen. Vooropgesteld moet je voor deze plaat in de sfeer zijn, alleen, gedimd licht, emotioneel stabiel en echt even niets anders te doen.

Het is een prachtplaat, maar het tweetal is niet bekend met het majeurakkoord. Veertien nummers lang snijden ze in je ziel.

Langdradig

En dat is misschien net twee a drie nummers te lang, waardoor de plaat een beetje langdradig wordt. Toch weegt dat niet op tegen juweeltjes die de plaat biedt. Liedjes als Lenore’s Lullaby - gezongen door Johnson, maar in alles Ghost Tropic van Songs: Ohia – of What You Reckon, What You Breathe zijn van zulks een ongewone schoonheid en intimiteit dat die kleine zwakheden snel zijn vergeten.

8/10

Tip de redactie