The Scene - Liefde Op Doorreis
Het is 30 jaar na de oprichting van The Scene en elf jaar sinds hun laatste cd met alleen nieuw materiaal.
Op de cd 2007 stonden al twee nieuwe nummers naast bewerkingen van oude materiaal, maar de vlam is weer opnieuw in The Scene geslagen. Thé Lau en kornuiten hebben de handen in een geslagen en komen met hun veertiende cd, Liefde Op Doorreis.
En die klinkt alsof The Scene nooit is weggeweest. Thé Lau, schor als vanouds, de gitaar in hypnotiserende riffjes en teksten in onnavolgbare, maar toch simpele poëzie.
Funky
Daar om heen wordt wat gespeeld met meer funky ritmiek, en meer soul waardoor de band in ieder geval niet klinkt alsof ze een oud kunstje doodleuk herhalen. Maar ook weer niet zoveel dat het geluid van Nederlands meest bezwerende band wezenlijk verandert.
Liefde Op Doorreis is dan ook geen poging om nieuwe fans te maken. Vond je The Scene tien jaar geleden niets, dan komt daar met deze plaat geen verandering in.
Voor de liefhebbers is dit echter waar ze sinds de heroprichting en de twee nieuwe nummers uit 2007 op hebben zitten wachten. Twaalf Nederlandstalige beschrijvende kunststukjes zo als alleen The Scene ze kan maken.
Surrealistisch
Tracks als Nachttrein, waarin je muzikaal werkelijk over het spoor wordt meegetrokken naar Berlijn en tekstueel door een semi-surrealistisch spoorboekje, of Vrouw, waarin Lau zijn onderwerping schetst aan de vrouw over simpele gitaar en swingende percussie, zijn toppers binnen het oeuvre van de band.
En ook in Vier Seizoenen wordt met letter en toon een prachtbeeld van liefde geschetst.
Bezwerend
2009 brengt The Scene zo als we die van de jaren ’90 kennen. Goed, gedegen, bezwerend. Liefde Op Doorreis is een prachtige toevoeging aan de al bestaande discografie, geen wanklank op deze cd te vinden.
Het is net of de band nooit weg is geweest. Hij bevat weliswaar geen hits die massaal meegezongen zullen worden in de goede kroeg, maar genoeg nummers om thuis of op het festival op mee te deinen. Met de ogen dicht, dat wel.
8/10
Startpagina