Anno 2009 ligt de lat hoog in de Nederlandse muziekscene. Uitschieters als De Staat en Kyteman en publiekslievelingen Johan leverden alle drie buitengewoon goed materiaal aan. Moke gooide in 2007 nog hoge ogen, maar delft dit jaar het onderspit.

De wereld draait door, Karl Lagerfeld, London Calling en ga zo maar door. Moke was voor even de hipste band van Nederland. Met invloeden van voornamelijk Echo & The Bunnymen leek ons land een prachtband rijker.

Langzamerhand stevende de band echter op een overkill af. Van voorprogramma van Razorlight tot een showcase in de plaatselijke buurtsuper: Moke was overal.

Het ging net goed. Nederland was Moke nog niet moe. Wel had het publiek behoefte aan nieuw materiaal. Inmiddels zijn Felix Maginn en kompanen de studio weer uitgerold met als resultaat The Long And Dangerous Sea.

Zeurderig

Het openingsnummer, dat luistert naar dezelfde naam als het album, brengt weinig verrassingen met zich mee. Een strijkarrangement hier, wat toetsen daar en de wat zeurderige stem van Maggin er overheen. Switch is als opvolger meteen een stuk verfrissender. Scherpe synths, krachtige zang en bovenal een verdomd catchy refrein.

Echo & The Bunnymen zijn nog steeds hoorbaar. Net zoals het oude Editors (voor ze helemaal elektronisch gingen). Het probleem is dat ze niet dichterbij komen, maar eigenlijk ook verder wegraken. Van een eigen sound is nog niet sprake genoeg.

Vanaf het derde nummer gaat het echter snel bergafwaarts. De slaapwekkende zang werkt al niet mee, maar de geringe afwisseling aan melodie en muziek al helemaal niet.

Overtuiging

Waar Moke op Shorland vol overtuiging menig Nederlands hart stal zal The Long And Dangerous Sea weinig nieuwe fans opleveren. Het geheel doet vooral routineus aan. Geen bezieling meer.

Nobody’s Listening dreigt heel even meeslepend te worden. Maar steeds als je het aandurft om je ogen te sluiten en weg te zweven naar Ierland en al haar problemen zet de band je weer met beide benen op de grond.

In vervoering brengen lukt niet meer. Niet als er telkens weer een cliché gitaarstukje voorbij komt of voor de zoveelste keer dezelfde toetsen aangeslagen worden. Als Maginn nog iets van overtuiging wil uitstralen is dit niet het juist gekozen pad.

Garantie

Mooie pakken van Karl Lagerfeld en een hoesfoto door Anton Corbijn zijn geen garantie voor succes. Moke moet eerst maar eens bij zichzelf te raden gaan wat ze willen. Simpele radiohitjes? Daar staan er wel één of twee van op.

Meer ook niet, omdat de nummers teveel op elkaar lijken en de heren het met niet genoeg verve brengen om de gehele dag door aan te horen. Als luisteralbum scoort het ook niet. De Amsterdammers zijn verdwaald op deze plaat en slaan te pletter op het strand.

4/10