Met The Incident levert Porcupine Tree misschien wel het meest ambitieuze album af in zijn carrière, met een veertiendelig titelnummer van maar liefst vijfenvijftig minuten, naast vier losse liederen.

Denk echter niet dat Steven Wilson en consorten hiermee in het voetspoor treden van progressieve bands die lange instrumentale excessen prefereren boven sterke songstructuren.

Hoewel donker en bij tijd en wijle heftig, klinkt deze plaat zeer zeker niet ontoegankelijk en uiteindelijk bovenal gewoon heel herkenbaar Porcupine Tree.

Bandbrein Wilson zelf spreekt ter omschrijving van het hoofdepos van het album dan ook niet ten onrechte van een ‘liederencyclus’, die handelt over belangrijke gebeurtenissen (oftewel incidenten) in zijn eigen leven en dat van andere mensen.

Thematiek

Wat niet wegneemt dat naaste de verbindende thematiek ook aan de muziek te horen is dat de eerste vijfenvijftig minuten van de plaat bij elkaar horen: niet alleen omdat onderdelen geregeld in elkaar overlopen, maar ook omdat gedurende de cyclus bepaalde muziekfragmenten herhaald worden, zoals de monumentale riff van openingsdeel Occam’s Razor in Degree Zero Of Liberty.

Maar ergens rijst ook het vermoeden dat meneer Wilson hier een slimme manier heeft gevonden om de luisteraar te stimuleren het album als geheel tot zich te nemen in plaats van aparte nummers in de iPod te zetten.

Aangezien het algemeen bekend is dat hij een hekel heeft aan de teloorgang van de albumcultuur in de rockwereld door het gebruik van dergelijke moderne media.

Detail

Wat dat betreft denkt deze progressieve rocker zeker traditioneel, maar waar het op productie aankomt maakt hij net zoals op eerdere luisterwerken van zijn hand graag gebruik van de modernste technische snufjes, waardoor ook deze plaat weer erg rijk is aan detail.

Of het nu de diepe duistere groove is op het stevige zesde deel van de openingscyclus (alweer The Incident geheten), of de krakende naald op de breekbare muzikale splinter The Yellow Windows Of The Evening Train.

Miniaturist

Feitelijk is Wilson dan ook een soort van miniaturist, hoe vreemd deze karakterisering ook moge klinken met betrekking tot een persoon die duidelijk in het progressieve genre werkt.

Een miniaturist die er ook op deze schijf weer in slaagt de aandacht gedurende de looptijd van zesenzeventig minuten goed vast te houden door alle met grote precisie geslepen muzikale briljantjes die erop te vinden zijn.

Waarmee dit wederom een geslaagd en vertrouwd klinkend Porcupine Tree album is geworden.

8/10

Porcupine Tree speelt op 12 oktober in de Heineken Music Hall in Amsterdam.