Met het aanbreken van het nieuwe millennium lijkt Megadeth aan een tweede jeugd te zijn begonnen.

Waar het thrash-vlaggenschip eind vorige eeuw duidelijk het spoor bijster was (misschien dat iemand zich onverhoopt nog het misplaatste commerciële avontuur Risk met de tenenkrommende single Crush ‘Em herinnert), daar heeft grote roerganger Dave Mustaine gelukkig alweer heel wat jaren de juiste koers teruggevonden.

Definitief wellicht, want ook het laatste wapenfeit Endgame vormt een waardige toevoeging aan de Megadeth discografie.

Het barokke gitaargefröbel van intro Dialectic Chaos en het daaropvolgende bijtende, eveneens van veel rap en virtuoos snarengeweld voorziene This Day We Fight! klinken meteen vertrouwd en doen al aan het begin van het album vermoeden dat we hier met een ouderwets vermakelijke Megadeth-schijf van doen hebben.

Duizelingwekkend

Dat blijkt bepaald geen loos alarm, want verdere beluistering leert dat de hele plaat is gevuld met duizelingwekkende gitaarduels, ditmaal uitgevochten tussen Mustaine en Chris Broderick (die zijn sporen met name heeft verdiend in power metal band Jag Panzer en recentelijk ook te horen is geweest bij het meesterlijke Nevermore).

Ook de ritmesectie draagt haar steentje bij aan de spelvreugde middels strak en snel, regelmatig ietwat tegendraads galopperend spel. Roept daar iemand Rust In Peace?

Het zou in ieder geval niet onterecht zijn, want inderdaad heeft deze schijf qua technische dichtheid behoorlijk wat van die illustere voorganger weg, hoewel de liederen helaas wat minder memorabel zijn.

Wantoestanden

Het feest der herkenning houdt zeker niet op bij de muziek, want ook de teksten behandelen zoals gebruikelijk vooral Mustaines onvrede met maatschappelijke wantoestanden, met name in thuisland Amerika. Die maatschappijkritische inzet treedt op dit album ongetwijfeld het sterkst en felst aan de oppervlakte in het titelnummer.

Direct daarop volgt de ballad The Hardest Part Of Letting Go… Sealed With A Kiss, de vreemde eend in de bijt op dit album en tevens het nummer waarin men het duidelijkst proeft dat de band na het eerste handvol schijven ook veranderd is.

Ballades

In tegenstelling tot een andere, niet nader te noemen edoch de heer Mustaine zeer bekende megaband uit de Bay Area, heeft Megadeth eigenlijk nooit echt uitgeblonken in ballades, maar overgoten met een pseudoklassiek sausje en voorzien van het nodige drukke gitaarwerk weet de groep het lied toch overtuigend te brengen.

Al met al een zeer amusante en energieke plaat, waar de doorgewinterde Megadeth-fanaat zich geen buil aan zal vallen.

8/10