Noah And The Whale - First Days Of Spring
Als je vriendin je dumpt, dan kun je natuurlijk thuis op de bank gaan zitten mokken. Je kunt aan de fles gaan, of in zelfmedelijden ergens in een donkerhoekje wegkruipen.
Gelukkig besloot Charlie Fink niet weg te duiken in een zwart gat, maar gebruikte hij de pijn als muze. Resultaat is deze cd en een gelijknamige film die je krijgt bij de Deluxe editie.
Bij de eerste tonen van First Days Of Spring is al meteen duidelijk dat deze qua geluid meer weg heeft van de gure dagen van de herfst.
Een groter contrast met de ironische folkpop van het debuut Peaceful, The World Lays Me Down, waar je vooral vrolijk van werd, had je niet zelf kunnen bedenken.
Break-up
Maar het hitje 5 Years Time van de vorige plaat bleek profetisch en First Days Of Spring is een break-up plaat geworden.
Naast dat deze plaat een stuk zwaarder en trager is dan de voorganger, zal het niet verrassen dat de lichte vrouwenvocalen verdwenen zijn. Met het einde van de relatie tussen Fink en Laura Marling is haar participatie in de band ook beëindigd.
Zelfmedelijden
Maar de elf nummers zelfmedelijden komen ook over zonder die tweede stem. Niet zozeer vanwege de teksten, daarin rolt Fink zich iets teveel in clichés met als hoogtepunt misschien wel I Have Nothing (“I need your light in my life, So comeback my darling, I’ll do anything to have you by my side). Maar goed, op hoeveel manieren kun je zeggen dat uitmaken pijn doet.
Wat de plaat wel maakt is de invulling door de band. Opener en titeltrack First Days Of Spring begint zo bevlogen en bezield als Mono, waarover de lijzige stem van Fink ingetogen zijn lijden mededeelt, bijna meer pratend dan zingend.
En zo worden de wat afgezaagde woorden van Fink de gehele plaat door zo juist en bezwerend ondersteund, dat het er niet meer toe doet wat hij zegt, maar hoe hij het zegt.
Slepend
Het ene moment denk je aan de kaalheid van Smog (Our Window), dan duikt Sulfjan Stevens (Love Of An Orchestra) even in het geluid op of krijg je het slepende van Arab Strab (Stranger).
Misschien was het wel de bedoeling van Noah And The Whale om te laten horen dat clichés en platgetreden paadjes kunnen meeslepen, als je ze maar goed neerzet. Als dat het geval is, dan is ze dat met zekerheid gelukt.
7/10
Startpagina