Marilyn Manson - The High End Of Low
Wie is er nog steeds bang van Marilyn Manson? Nog geen tien jaar terug was hij op de top van zijn kunnen als staatsvijand nummer 1, met hitalbums en een spoor van controversie. Nu is hij de artiest die na de laatste paar teleurstellende platen iets te bewijzen heeft.
Hoe lang ben je geloofwaardig als anti-christ? Als publieke persoonlijkheid voornamelijk nog terug te vinden in de roddelkaternen, besloot Marilyn Manson om een stap terug te nemen. Na een periode van stilte is hij terug met The High End Of Low.
De comeback is echter niet het meesterwerk waarop gehoopt werd, hoewel het wel zijn beste werk sinds jaren bevat. De terugkomst van bassist Twiggy Ramirez heeft hier zeker een rol in. Hij geeft de nodige gebalde spieren aan de muziek.
Toch mist deze nieuwe plaat een nieuwe persoonlijkheid, een echte stap in een andere richting. De metalelementen zijn tot het minimum beperkt. In het algemeen zijn de nummers gestript, maar nog wel met de nodige glam.
Opener Devour is tekstueel typisch Manson (“I will blow your heart to pieces”) in een indierock jasje. Eerst de vervelende verrassingen. Wow, een mix van pornometal en Adam Ant. Of Running To The Edge Of The World, dat je doet afvragen wie Aerosmith of Bon Jovi in je cd-speler heeft gestopt.
Dan de echte verrassingen. Four Rusted Horses, een pompend Americana nummer. En ook I Have To Look Up Just To See Hell, waar de titel uitkomt, met zijn verbazende mix van The Cure en Tool.
Dan zijn er nog andere echt opwindende liedjes, waar hij vanuit het diepst van zijn ziel zoals gebruikelijk zijn gal spuugt over de Amerikaanse samenleving. Arma-Goddam-Motherfuckin-Geddon, een ganzenpas metaldance nummer, Blank And White, vieze glamrock en het hammerende, slepende We’re From America zijn garanties voor een aantal boze mensen in Amerika. Daarnaast zijn er ook nog de dansnummers Pretty As A Swastika en Leave A Scar waarop je wel moet bewegen.
Al met al geen reden meer om bang te zijn voor Manson. Er zijn vele bands die extremer klinken, en unplugged, zoals op de bonuscd, klinkt Manson nog normaler.
Duidelijk is wel dat Manson het nog steeds heeft, wat wel het beste blijkt uit I Want To Kill You Like They Do In The Movies. Genoeg om je goed te schminken en het volume open te draaien.
Startpagina