John Vanderslice - Romanian Names
Amerika is een periode door gegaan waar veel artiesten het nodig vonden om een politieke statement neer te zetten. Maar met het vertrek van Bush Jr. lijkt de hoop wedergekeerd en die noodzaak verdwenen. Zo ook bij John Vanderslice.
Waren Pixel Revolt en Emerald City nog een aanklacht tegen de hypocrisie van de Amerikaanse regering, Romanian Names bevat gewoon twaalf liedjes over liefde.
Niet dat de zesde van Vanderslice een positieve plaat is geworden. Het gaat wel over gebroken en verloren liefde. Ellende dus. Klein leed van gewone mensen wordt in twaalf kleine verhaaltjes neergezet.
Zo wordt in Too Much Time op pakkende wijze het vrijgezellenleven van een eenzame man op zoek beschreven: “Rolled up my map, I got no obligation, Packed up my pots and pans, Freedom is overrated”.
De in de eigen studio Tiny Telephone opgenomen nummers worden veel opgesierd met droge elektronica. De meest basale geluiden worden uit de drumcomputer getrokken, en vormen soms zelfs de enige begeleiding van Vanderslice. Zo is Fetal Horses bijna de gehele vier minuten sporadische piano en ongezouten clicktrack tot dat de blazers inzetten. Ook die lijken uit een synthesizer getrokken.
Romanian Names zelf is daar een prachtige uitzondering op. Hier is slechts gitaar en zang te horen en doet een beetje denken aan Death Cab For Cutie’s I Will Follow You Into The Dark. Net zo klein en aangrijpend. Overigens niet verbazend, Death Cab For Cutie komt regelmatig over de vloer in Tiny Telephone. Een zekere kruisbestuiving zal dan zeker plaatsvinden.
Overigens is dat niet de enige studiogast die terug te horen is als invloed. Zo zijn klanten als Spoon, Richard Buckner, Mountain Goats en meer van dat soort liedjesmelkers terug te vinden in het geluid van John Vanderslice. En net als deze troubadours heeft hij veel te vertellen, doet dat met de nodige afwisseling en bijna voortdurend boeiend.
Een enkel nummer wil je vooruitspoelen, of zelfs na een paar keer overslaan. Zo is Carina Constellation teveel van de Beach Boys en lijkt Oblivion met het zeurorgeltje nergens naar toe te gaan. Maar die minpuntjes worden meer dan goed gemaakt met het magistrale D.I.A.L.O..
Hier wordt Vanderslice begeleid door synthesizer, drumcomputer en een prachtige vrouwenstem op een wijze die doet denken aan Casiotone For The Painfully Alone. Simpel, basaal, maar met zo’n sterke hoek dat je niets anders wil dan nog een keer horen.
Startpagina