The Appleseed Cast – Sagarmatha

Sagarmatha, het hoogste punt van de wereld en de titel van de zevende en volgens de geruchten, laatste studioplaat van The Appleseed Cast.

Sinds hun debuut ‘The End of the Ring Wars’ in 1998 is de band uitgegroeid van een dissonante versie van Sunny Day Real Estate tot een band met een zeer eigen en herkenbaar geluid. Een mix van emo en postrock die vanaf de eerste tonen alleen te definiëren valt als AC. Zo ook voor Sagarmatha, het typische gestapelde en galmende gitaargeluid voortgestuwd door een complexe, gevulde ritmesectie maakt meteen duidelijk dat we hier met AC te maken hebben.

Toch slaat ook op deze plaat AC een nieuwe weg in. De drums op deze plaat zijn bombastisch, maar minder complex dan op bijvoorbeeld 'Low Level Owl I + II'. Dit stuwt de band meer dan voorheen vooruit.

Daarnaast zijn de vocalen ver uit de nummers verdwenen, en wanneer er toch wordt gezongen staat dit achter in de mix, bedekt onder de bij AC gebruikelijke effecten. De stem is hierdoor meer instrument dan communicatiemiddel. Schijnbaar waren de heren bezig met een instrumentele plaat, maar zijn er stiekem toch twee, drie flarden tekst doorheen geslopen.

Geheel nieuw is het gebruik van bleeps&blops. Met name in 'Like a Locust' speelt de drumcomputer een belangrijke rol, maar ook bij andere nummers is deze prominent aanwezig. Iets wat de plaat wel de nodige verrijking geeft.

Op Sagarmatha is AC bezig met een zoektocht in de epische, bombastische postrock. Hier en daar heeft het wat weg van Sigur Rós, zeker door de nauwelijks verstaanbare zang, op dubbeltempo. Dan doet AC denken aan de latere Pink Floyd in een shoegazers jasje. Maar altijd groots, zwaar aangezet. De inzet was bombast en dat is gelukt.

Al met al heeft AC een aardige plaat afgeleverd, maar niet het hoogtepunt dat de titel impliceert. Daarvoor is de cd Samargatha, net als de Mount Everest zelf, te moeilijk toegankelijk voor de niet ingewijde. Deze kunnen misschien beter bij 'Mare Vitalis' of 'Low Level Owl' beginnen. Bij een echte AC-liefhebber of een postrockfan zou deze plaat weleens in de eindejaarslijstjes terecht kunnen komen.

Tip de redactie