Lisa Unger - Mooie Leugens

Een jonge New Yorkse vrouw wordt door haar verleden ingehaald als haar foto in alle media verschijnt: opeens lijkt haar verleden één grote leugen

Ridley Jones heeft zó'n gewone achternaam, dat haar vader haar vernoemde naar de regisseur Ridley Scott. Want zijn pareltje was een bijzonder kind dat bijzondere dingen zou gaan doen, en dat verdiende een speciale naam. Hoe bijzonder Ridley is, blijkt als zij op een dag een heldendaad pleegt door een jongetje voor een aansnellende auto weg te trekken. De heroïek bezorgt haar mediafaam alom en iedereen herkent haar op straat. Enkele dagen later vindt ze een oude krantenfoto op haar deurmatje, van een vrouw die als twee druppels water op haar lijkt en met een jong meisje op haar arm. Het begeleidende briefje "Ben jij mijn verloren dochter?" zet Ridleys leventje op zijn kop.

Gevolgen

En dat leventje was zo prettig. Cool appartementje in een hippe New Yorkse wijk, freelance artikelen schrijven voor notoire magazines, en een maandelijkse toelage van wijlen een steenrijke oom. Vrijbuiter Ridley zette zelfs haar ideale aanstaande aan de kant; een beslissing die net als de beslissing om dat jongetje te redden, verstrekkende gevolgen heeft, zoals Ridley ons steeds inpepert. De nieuwe buurman, Jake, blijkt een heerlijke kerel die een chemistry van 22.000 Volt spanning belooft, en een hoofdrol gaat spelen in de kettingreactie die Ridleys speurtocht naar haar verleden teweeg brengt.

Spanningsboog

Haar vader wilde een speciale dochter? Hij heeft 'm gekregen, al gaat het niet conform zijn bedoelingen. Ondanks zijn dringende verzoeken om het verleden te laten rusten, merkt Ridley dat er te veel mensen geheimen willen verbergen. Haar rechtsvaardigheidsgevoel, wat haar van kindsbeen af aan is bijgebracht, zorgt ervoor dat ze zich in een wespennest steekt waar kinderhandel en maffia onbedoeld verstrengeld zijn geraakt met idealisten en weldoeners. Ook Jake speelt niet direct eerlijk spel met haar, en de spanningsboog wordt daarmee behoorlijk goed doorgetrokken.

Moralisme

Mooie Leugens was nog beter geweest als Ridley als personage wat minder moralistisch was neergezet. Bij vlagen is ze iets té kittig, en ze heeft de gewoonte om zich tot de lezer te richten. "Je weet dat ik het er nu eenmaal niet bij laat zitten." In plaats van dat dit de lezer nóg directer in het verhaal betrekt wekt dat soms wrevel op, alsof we anders niet bij de les zouden blijven. Het lijkt wat op dat dreinerige vrouwentrekje (de auteur is zeer vrouw) die haar weeklacht tegen een echtgenoot doorspekt met "Luister je eigenlijk wel naar me?" En net zo vrouwelijk zijn de beschrijvingen van de liefdesscènes met Jake, die variëren van boeketreeks-level ("ik fluisterde mijn kussen op zijn sleutelbeen") tot voyeurisme - elk gevoel en elke sensatie moeten beslist tot in het diepst gelegen atoom beschreven worden, waardoor het te veel een 'vrouwenboek' wordt.

Erotisch sleutelbeen

Maar er huist een tweede boek in Mooie Leugens, met een nog veel interessanter vertelperspectief, en dat is die van Jake. Ridley (Unger) is te veel aanwezig om hem helemaal uit de verf te laten komen, maar naarmate de plot zich ontwikkelt komt zijn eigen verleden bovendrijven. Die lijkt erg veel op die van rechercheur Trent uit de fabuleuze thriller Triptych van Karin Slaughter (twee weken geleden hier gerecenseerd). Getroebleerd vanaf zijn jeugd en nu als een Don Quichotte op zoek naar gerechtigheid, is hij een charismatischer mens en veelbelovender onderzoeker dan Ridley, wier visie erg gekleurd wordt door haar plots omgewoelde, welopgevoede zekerheden. Op de keper beschouwd had dit laatste een net zo interessante extra laag in het verhaal kunnen brengen, maar blijkbaar heeft Unger dat niet helemaal bevredigend kunnen oplossen. Die was toch iets te gepreoccupeerd met Jake's erotische sleutelbeen.

Lisa Unger - Mooie Leugens. Uitgeverij Sirene.


Bestel dit boek direct:


Mooie leugens
L. Unger

Tip de redactie