Levend Laken – Monica Metz

Op de eerste pagina’s is duidelijk dat het leven van Britte’s moeder ten einde loopt. Britte ziet haar met haar vader de straat inlopen. Wie is die vrouw bij mijn vader, vraagt ze zich af. Haar moeder is door haar ziekte al bijna een vreemde. Het is voor Britte aanleiding om de balans op te maken en de herinneringen aan haar moeder te documenteren.

Geen melodrama

Je moeder verliezen door een terminale ziekte, is een tragisch gegeven. Maar Monica Metz weet in Levend Laken het melodrama, dat als een mammoet op de loer ligt, met gemak te omzeilen. Zij houdt het eenvoudig, want er zijn geen grootse gebeurtenissen om op terug te zien: geen verre reizen en uitleg over tempels in Angkor of wereldse inzichten bij het haardvuur.

Bij Metz telt de dagelijksheid die ongemerkt voorbij ging, maar nu een tedere revival beleeft. Het sorteren van de was, het schillen van de aardappels, het terugkrijgen van de gestolen autoped en de troostende hand tijdens onrustige nachten.

Botsingen

Metz beschikt over een onuitputtelijke bron van zulke herinneringen, waarmee ze nu de balans kan opmaken. Mooi van kleinheid, groots door de manier waarop ze hier gekoesterd worden.

En ze doet het verleden recht aan door ook de zorg, het ongeduld, onbegrip en al die botsingen erbij te nemen. Zo trapt Metz niet in de valse val door een hagiografie te maken als eerbetoon of als laatste goedmaker, om vrede te hebben met het onafwendbare afscheid.

Levend Laken

En ze kan dat leven soms zelfs poëtisch beschrijven. Britte’s moeder maakt ’s morgens de bedden op; de kinderogen registreren het geruis, het gefladder als vogelvleugels, de contouren van degene die zo kort daarvoor heeft liggen dromen, en de armen van haar moeder die het laken dat eerst stil lag tot leven brengen.

Ontroering

Het boek is wars van larmoyante tragiek, maar de ontroering komt vanzelf, zo beeldend zit Metz op het dagelijks leven. Met van die soms hele kleine alineaatjes, omdat sommige herinneringen slechts vluchtige flarden zijn. Ook de kleinste details zijn belangrijk. Het beeld dat zij wil, moet zo compleet mogelijk zijn. Voor wie dit zo fijnzinnig aanpakt, is een eerlijk afscheid de enige optie.

Monica Metz – Levend Laken. Uitgeverij Prometheus

Tip de redactie