Catalin Dorian Florescu - Jacob besluit lief te hebben

Epische generatieroman over drie eeuwen Aubertin/Obertin-dynastie die reikt van Lotharingen tot Roemenië.

Florescu’s familiesage over het geslacht Aubertin uit Lotharingen (later bij registratie verbasterd tot Obertin in Roemenië) bestrijkt driehonderd jaar Europese geschiedenis. Hun verhaal begint met de Dertigjarige Oorlog (1618 – 1648) waarbij de burgers voor het oorlogsgeweld op de vlucht sloegen.

Niet dat Florescu het verhaal in deze chronologische volgorde opdient. Hij beweegt heen en weer tussen heden en verleden, waarbij de familiegeschiedenis van de Aubertins/Obertins stukje bij beetje wordt onthuld via verhalen, herinneringen en overlevering.

De rode draad is het geweld dat door de eeuwen heen alle delen van het Europese continent treft, en dat de mensen telkens dwingt hun biezen te pakken.

In Jacob besluit lief te hebben zien we hoe het leven van de gewone man, die niets anders wil dan een boerderij met wat vee en akkergrond om een gezin te stichten, door oorlogen en conflicten worden verstoord. Families worden uiteengerukt of moeten weer verkassen.

Schrijfstijl

Florescu hanteert een prachtig schrijfstijl, met rijke beschrijvingen van landschap en omgeving, met folklore, tradities, anekdotes over temperamentvolle mensen met felle emoties die hoog oplaaien, zowel hun haatgevoelens als hun liefde.

Jacob, het hoofdpersonage, is de meest gematigde in de stoet. Een rustige vertelstem tussen de mannen die in opdracht van staatshoofd of generaal door het platteland bulldozeren en de doorsnee machiavellisten die zich met maaiende armen door het leven banen.

De ergste in deze laatste categorie is Jacobs eigen vader, die Jacob op bijna Bijbelse wijze terzijde schuift voor een steviger uit de kluiten gewassen erfgenaam.

Dan zit het verhaal al in de twintigste eeuw; de Obertins wonen in Roemenië en de communisten zijn begonnen met landonteigening en grootschalige deportaties naar de beruchte Siberische kampen. Wat de Obertins verworven hebben na tig keer vallen en opstaan, wordt alweer weggenomen.

Vaste gezellen

Armoe en ontberingen zijn de vaste gezellen van Florescu’s personages. Het is dat klassieke patroon van de eenvoudige burger die vecht voor zijn bestaan en die door Florescu gestalte krijgt met hun levens, gevoelens, drama.

In de hogere echelons, waar over hun lot wordt beslist met strategische plannen op landkaarten, zijn deze mensen niet meer dan stipjes op een politieke of krijgsmaquette.

Je zou er hels van worden, maar Jacob verkiest lief te hebben en geweld niet met geweld te beantwoorden. Hij vertegenwoordigt dat lichtgevende sprankje van hoop op een continent dat keer op keer in duisternis wordt gehuld.

Uitgeverij Signatuur
Vertaling Herman Vinckers