Therese Bohman - Verdronken

Luchtig tussendoortje uit Zweden over twee zusjes, één man, en een plotje rondom een mysterieuze dood.

Marina gaat logeren bij haar zus Stella, die sinds enige tijd een relatie heeft met Gabriel. Stella is het romanpersonage bij wie alles net ietsje beter uitpakte, vindt Marina.

Althans, volgens de damesblad-criteria. Stella is net iets mooier, net iets slanker, heeft een net iets platter buikje en meer doorzettingsvermogen, en vooral: ze heeft de knappere man.

Als Marina Gabriel voor het eerst ontmoet, doet Bohman weinig moeite om daar de interactie te omschrijven waarmee ze verder wil. "Hij kijkt haar diep in haar ogen, iets te lang voor een beleefde begroeting." Punt. Na die weinig overtuigende spanningsopbouw volgt al snel de eerste overspelige kus, en net zo plompverloren gaan ze later van bil.

Vluggertje

Tja, wat wil Marina met dat vluggertje. Zusje aftroeven? Is ze hopeloos verliefd op haar zwager? Is ze immoreel of voelt ze zich juist schuldig? Wie zal het zeggen. Het verhaal kabbelt door met de psychologische onderbouwing van een vloeipapiertje.

Van Gabriel worden we ook niet veel wijzer omdat hij Marina na de bezemkastwip negeert en dan maakt het verhaal pardoes een sprong naar voren.

Stevige middelen

Net als in een dagelijkse soap waarin spanning en fundament ontbreken, moet Bohman stevige middelen uit de kast trekken om door te kunnen. En net als in een soap gaat er dan maar een zusje dood, en de omstandigheden zijn - wat anders? - raadselachtig.

Daarna wordt het verhaal afgewerkt volgens het top 10-lijstje uit de glossy's waarom sommige vrouwen op foute mannen vallen. Het open einde is vast omdat Bohman zelf ook niet meer wist hoe het verder moest.

Uitgeverij Orlando
Vertaling Edith Sybesma

Lees meer over:
Tip de redactie